posted by O GarcíaMarO García on 17

4ª Crónica. Brigada de Fuga Em Rede a Chiapas-México

9 de Xaneiro do 2008.

Seguimos vivindo e aprendendo nesta e desta parte do mundo. Algunhas de nós xa estamos moi perto da terra dos mil ríos, igualiño ca en Chiapas. Moita riqueza pero moita miseria, coma sempre, para os de abaixo. Moitos intereses do grande capital, igual ca en Galizia, igual ca no mundo todo.

O día dous, recén chegad+s do encontro de mulleres en La Garrucha e ante varias ameazas de desaloxo, catro das persoas ke conformamos o grupo (xa somos cinco) decidimos ir a un dos lugares en conflito: a Reserva Natural Autónoma Zapatista de Huitepec. Alí apoiamos coa  nosa  presenza  aos compas, polo ke puidese pasar. Finalmente ese día non sucedeu nada, seguramente pola  permanencia  dun  bo número de “internacionais”. Pero as ameazas de desaloxo das terras por parte do mal goberno seguen latentes.

Os compas resisten. Defenden a reserva e cóidana, é unha zona con grandes recursos e por iso os keren botar. Coca-Cola, por exemplo, quere apoderarse da auga nun deses cerros. Tamén hai pirámides sen explorar, tan atractivas para o negocio turístico, e polo tanto unha ameaza moi forte de privatización e destrucción da natureza.

Pois así foi, convivimos con eles e pasamos frío coma nunca. Os Altos de Chiapas son terribles!!! Ben se pode dicir por unanimidade ke a do 3 deste xaneiro foi a noite máis fría das nosas vidas. Fisicamente falando, claro. Eles, cun sorriso de orella a orella, transmitíannos a súa calor vital. E contábannos que ían resistir con todas as consecuencias.

Non vos falamos de insurxentes zapatistas armad+s, senón de Bases de Apoio civís. “Habemos dar a vida, se é preciso, porque este cerro coidárono os nosos avós mais primeiros. E ímolo defender ata as últimas consecuencias porque coa terra, coa nosa nai, non se fai negocio”.

 A estratexia do goberno de Mèxico é clara: guerra contra a autonomìa indìxena, desaloxo de miles de familias ke habitan “terras recuperadas”. Terras ke, triúnfo da revolución mexicana, se consideraron en man común e se repartiron como ejidos (*7). Na revolución de Villa e Zapata as consignas eran claras: terra e liberdade, la tierra es de kien la trabaja, e asì foi. Distribuíronse as terras entre os labradores explotados polos terratenentes.

Mais no ano 1992 reformouse o artigo 27 da Constitución, o ke dicìa ke a terra non estaba suxeita a compravenda. Levou a cabo esa reforma o P.R.I. (Partido Revolucionario Institucional), unhas siglas ke se mantiveron máis de setenta anos no poder chegando a gañar as eleccións no estado de Chiapas… co 110% –sic– dos votos.

O cambio constitucional ke permite vender e mercar a terra era parte da estratexia neoliberal e un dos rekisitos para ke, polo menos na teoría, México pasase a formar parte do chamado “Primeiro Mundo”. A República asinou entón o T.L.C.A.N. (*8) (verdadeira carta de defunción para miles de indíxenas e labregos de todo México) ke entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1994.

Aínda ke por outra banda antes do 1992 o texto da constitución protexía a terra por medio dos sistemas ejidales, en Chiapas por exemplo, nunca chegara a ser asì. Miles de indíxenas vivían en réxime de escravitude coas terras controladas polos patróns; unha vez máis o indíxena era excluído e reducido á animalidade. Por iso se considerou o T.L.C. un tiro de graza para os pobos orixinarios de México.

O 1º de xaneiro do 94, o mesmo día en ke se formalizaba o tratado neoliberal, mentres se daba carta branca ás empresas multinacionais para culminaren o seu asalto á explotación dos recursos, o E.Z. recuperou as terras (250.000 hectáreas) das ke os terratenentes se apropiaran. Era a primeira medida dun alzamento armado en demanda de xustiza, liberdade e democracia para tod+s.

 Despois disto o E.Z.L.N. -xunto con representantes indíxenas de toda a República e un bo número de asesores- abriu un proceso de diálogo co goberno federal e cos representantes dos partidos políticos parlamentarios. Dese proceso saíron os Acordos de San Andrés (1996): o E.Z. comprometíase a non usar as armas; o Estado, pola súa parte, recoñecía o réxime de propiedade das terras en man común, as formas de goberno tradicionais, a lingua e a cultura indíxenas, etc.

Os acordos da primeira mesa de negociación finalmente se incumpriron. O E.Z. sentiuse traizoado polos tres partidos ke asinaran a negociación, especialmente o P.R.D. (*9) representante da eskerda institucional. A clase política fixo un lavado de cara ante a opinión pública mentres botaba ao lixo as demandas de dignidade que aprobara coa súa solemne sinatura. Chega a ruptura definitiva do diálogo. Como din akí, “pues ni modos”. O E.Z. leva unilateralmente a cabo, no 2003 o proceso de autonomía: “non precisamos permiso para ser libres”, din. E fundan os caracois, os centros de formación civil de saúde, de educación… e as Juntas de Buen Gobierno dentro de cada caracol.

O goberno federal non tolera iso e comeza unha guerra de baixa intensidade ke se cadra xa non é tal. Para entendernos, a cousa está moi fea. A estratexia do goberno mexicano (así o veñen denunciando as Juntas de Buen Gobierno e algúns colectivos de defensa de dereitos humanos) é acabar coa autonomía indíxena por medio de estratexias de terrorismo de Estado. Non só en territorio zapatista, senón en cada parte da xeografía mexicana ke se sume ás xustas demandas dende abaixo e a eskerda. Os ataques paramilitares en Chiapas recrudecéronse, especialmente neste último ano, con grupos moi sofisticados coma a OPPDIC (*10). Ninguén dubida de que se concibiron e se formaron nas estruturas do poder.

Moitas persoas e colectivos de todo o mundo asinaron a Sexta Declaración da Selva Lacandona. Cómpre agora solidarizármonos cos zapatistas contra esta grave escalada de violencia no territorio indíxena chiapaneco. Como xa escoitamos o outro día en palabras do Subcomandante Insurxente Marcos: “La guerra, como el miedo, también tiene olor. Y ahora se empieza ya a respirar su fétido olor en nuestras tierras…” .

 Serxio Regos “O García”

Esta serie de crónicas foi publicada na Revista Das Letras do xornal diario Galicia Hoxe:

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=55&idNoticia=631727

Ligazóns referentes a esta Crónica:

(Achegamos información máis polo miudo das agresións concretas e de como estába a situación nese momento)

http://www.jornada.unam.mx/2008/01/06/index.php?section=politica&article=008n1pol

http://www.jornada.unam.mx/2008/01/02/index.php?section=politica&article=009n1pol

http://www.jornada.unam.mx/2007/12/31/index.php?section=politica&article=016a1pol

http://www.jornada.unam.mx/2007/12/24/index.php?section=mundo&article=026a1mun

Glosario:

*7: Espazos territoriais xestionados en mancomún  nos ke ademais calkera decisión sobre a terra se toma por unanimidade.

*8:Tratado de Libre Comercio de América do Norte, verdadeira carta de defunción para miles de indíxenas e labregos de todo México.

*9: Partido de la Revolución Democrática.

*10: Organización para la Defensa de los Derechos Indígenas y Campesinos, detras destas “amables” siglas agochase unha organización paramilitar apoiada, armada e formada polas esferas do poder político, militar e económico.

Os comentarios están pechados.

Theme Design by Deeogee. Key West Kayaking Sedona Scenic Drives South Beach Galleries