posted by O GarcíaMarO García on 16

3ª Crónica. Brigada de Fuga Em Rede a Chiapas-México 07-08   

5 de Xaneiro do 2008.

Despois da estancia pola Zona Norte do territorio rebelde despedímonos dos compas e partimos cara Ocosingo, a poboación dende a ke se toma redila para o Caracol III. O Caracol III sitúase na zona selva tzeltal.

O día 28 chegamos e rexistrámonos como medios de comunicación independentes e como oíntes do III Encuentro de los pueblos zapatistas con los pueblos del mundo – La Comandanta Ramona y las zapatistas.

A afluencia de xente foi espectacular (unhas 5000 persoas). O encontro transcorreu entre plenarias, saúdos e abrazos entre coñecid+s e descoñecid+s ke xa non o son. As plenarias das mulleres (e algunha ke outra nena zapatista) abordaron temas como as formas autónomas de saúde e educación. Antes de 1994 as nenas de Chiapas apenas asistían á escola e as ke o facían eran humilladas como indíxenas e “educadas” sen ter en conta a lingua e a cultura dos diferentes pobos ke habitan estas terras. “Nosoutras unímonos para nos gobernar, educar e coidar; ahorita, na escoliña autónoma trabállanse valores coma a igualdade, a liberdade e que sexamos respectadas como persoas e non discriminadas”, dinos en castilla unha promotora de educación zapatista, moi noviña, por certo. “Na escuelita autónoma tamén se xoga e mais hai diversión, na escuelita do mal goberno pegábannos e burlábanse de nosoutras por sermos indíxenas. Xa temos a nosa forma de educación acorde cos nosos pobos e grazas ao EZ”, conclúe. E arremete outra das mulleres zapatistas: “O que queremos é non volver á humillación, ao desprezo e ao esquecemento”.

No encontro vivíronse momentos moi emotivos. As compas están a acadar cotas moi importantes de participación en tódolos ámbitos e as cousas melloraron moitísimo para elas. Falaron as mais maiores de como antes do alzamento zapatista (1994) as mulleres indíxenas non eran tomadas en conta nin sekera na propia familia: non coñecían os seus dereitos, eran aldraxadas polos finqueros e vendidas coma se fosen gando.

Hoxe as mulleres e as nenas zapatistas están xunto cos compas á fronte da autonomía indíxena no surleste mexicano. “Falta moito”, din elas, pero xa hai un gran número de promotoras nas áreas de educación, saúde, información… Tamén son partícipes dos cargos rotativos dos gobernos autónomos.

“Facemos isto en conciencia e non por un soldo”, advertiu unha das zapatistas ke representaba un dos caracois. Os relatorios eran realizados por mulleres elixidas de cada un dos municipios rebeldes. Así foron pasando, caracol por caracol (zona por zona), para explicar como se organizan, como levan a cabo os labores neste novo mundo que integran as comunidades formadas por bases de apoio zapatistas. É abraiante o nivel organizativo que mostran, por poñer un exemplo, na producción por medio de cooperativas.

Tamén se recordou moito a Comandanta Ramona, unha muller que consagrou a vida a camiñar aldeas chiapanecas (comunidades) falando coas mulleres sobre a toma de conciencia e a emancipación da muller indíxena, triplemente explotada por pobre, por muller e por indíxena.

Ademais das zapatistas, o último día do encontro tomaron a palabra outras mulleres do mundo. Hai ke resaltar a presenza da Vía Campesina con representación da Confederación Nacional de Mujeres Campesinas da República Dominicana, do M.S.T. do Brazil, de organizacións campesiñas das vías de Guatemala, Francia, Korea… só por nomear algunhas. Estiveron ademais presentes as mulleres do Frente de Pueblos en Defensa de la Tierra de Atenco, o Sector Mujeres de la Sexta do D.F., traballadoras de makilas (factorías) da Baixa California Sur, todas elas mexicanas. Ante tal multitude o corazón sobrecóllese.

E mentres os compas eran os encargados de facer todas as tarefas relacionadas co labor doméstico (limpeza, comidas, etc.), as compas tomaban a palabra ante un auditorio rebordante. Desta vez os compas non se inmisciron no espazo dos relatorios e mantivéronse sempre escoitando co máximo respecto dende as ultimas ringleiras, xa pola parte de fóra.

E así foi transcorrendo o encontro. Ao chegar a fin de ano conmemorouse o alzamento zapatista, recordando +s caídos zapatistas que combateron no 94 por un México -un mundo- máis xusto e máis libre. Despois, a bailar ata o mencer. Algúns danzamos c+s compas xamáns ao redor do lume, cantamos á nai terra e pedímoslle perdón por todo o mal cometido. E tod+s bailamos e nos abrazamos en colectividade nese torrente de enerxía ke foi o xa ineskecible, 1 de xaneiro, do 2008.

Serxio Regos “O García”

Esta serie de crónicas foi publicada na Revista Das Letras do xornal diario Galicia Hoxe:

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=55&idNoticia=631727

Ligazóns referentes a esta Crónica:

http://zeztainternazional.ezln.org.mx/

http://www.jornada.unam.mx/2006/01/07/index.php?section=politica&article=005n2pol

Os comentarios están pechados.

Theme Design by Deeogee. Key West Kayaking Sedona Scenic Drives South Beach Galleries