Archive for Marzo, 2011

posted by O GarcíaMarO García on 24

A VIDA REFLECTIDA NESE VAL.

Desde akí pódese ver o val

e a néboa  cubreo todo

pero, distínguese o río serpenteando

e o millo trepa polas ladeiras entre os penedos

o sol marcha i eu tamén

podo velo cos meus propios ollos

ese orizonte

e ke haberá  nesas montañas? Pregunto.

Costa abaixo camiño a Tuxtla e máis aló

rodando noutro camión ke se move

e non sei si chorar ou rir

as feridas lévoas gardadas no corazón

e despois destas montañas

non se sabe ke paisaxe virá (…)

Desde akí pódese ver o val e

a néboa  apoderase del

desde akí vexo o val e

a vida reflectida nel.

Tamén hai claros

e, distínguese o río serpenteando

e o millo ten tanta forza

ke medra entre os penedos

rezando ao sol

e vai asomando a lúa

ke akí e coma unha hamaca,

non podo camiñar

e non é polos pes.

O intenso frío dos altos

cae sobre o meu corpo

e prefiro non pensar demasiado

deixome levar

e as feridas lévoas no corazón

e preguntome, detrás desas montañas ke haberá?

Porke o terreo polo ke acostumo a camiñar

e demasiado irregular

cando cres ke camiñas con estabilidade, zas!

Detrás dos outeiros será mellor?

ou peor?

supoño ke os ke alí habitan

tamén camiñan entre o ben e o mal

ao fin e ao cabo

estas montañas polas ke agora camiño

saben moi ben o ke é chover bagoas

e derramar sangue moreno

por iso é tan alegre a rebeldía

por iso, é tan digna, a rabia.

O García. 01 09. Chiapas.

posted by O GarcíaMarO García on 23

VERGOÑA

A vergoña hoxe chamase estado de Israel.

As bombas do negocio dos porcos postos de pé

esbouran nas escolas.

Segue tomando o teu batido de fresa transxénico.

Ti de ke lado estás?

Como si só houbera dúas realidades,

estou do lado da vida,

centos de persoas asasinadas,

grávao na túa retina, a dignidade hoxe

chamase Palestina.

Nunca eskeceremos as loitas contra o muro 

en árabe i en hebreo

en inglés i en galego

a flor da autonomía activista 

sen autoridade 

nin israelí,

nin palestina.

O García. 01 09 (polo ar.)

Este poema foi publicado no antigo portal web de Fuga Em Rede e tamén na páxina “envolventes as palabras” do compañeiro e poeta Manolo pipas: http://www.envolventesaspalabras.info/etiquetas/por-palestina

posted by O GarcíaMarO García on 17

HIP HOP

INTERVENCIÓN na MESA REDONDA “Sabotaxe na fronteira. Arte e subversión na Galiza contemporánea” o 4 de Marzal do 2010 dentro das I XORNADAS GALEGAS DA EDICIÓN INDEPENDENTE na Biblioteca Pública Anxel Casal de Compostela. As xornadas foron organizadas por Estaleiro Editora e a editorial Corsárias.*

*O seguinte texto é unha versión lixeiramente corrixida.

Serxio Regos “O García”.

Boa tarde.

Kero agradecer a Estaleiro Editora e a Corsárias a invitación. Aproveito para felicitarvos polos vosos tan necesarios proxectos e por estas xornadas. Síntome moi feliz de compartir este espazo para a reflexión e a análise, para a palabra. Estes días akí estanse amosar bocexos e tamén realidades de eses/estes outros mundos posibles nos ke andamos, os ke procuramos sen acougo.

A NACIÓN HIP HOP ESTÁ ABAIXO E Á ESKERDA.

  1. A Escuridade. (Dúas voces dende a negritude)

Dende a cultura da morte e do medo, dende a periferia, dende o crac ke se proxecta dende arriba para manternos a raia, dende as túas entrañas, ai Imperio, dende o Norte si, dende a exclusión, dende a desesperación, a cultura da morte a violencia no barrio, a violencia entre a comunidade, gangs, adolescencia fumando crac, heroína, as armas circulan, o racismo institucional agora reproducímolo nós, as armas circulan, impórtame unha merda o ke digas, xuro ke te mato! De feito xa estás morto, somos mortos en vida.

Case non keda nada de nós, aldraxadas, arrincados da nosa nai Áfrika, asasinados, violentados por séculos explotados.

– Mais non todo está perdido… primeiro foron os cantos de traballo ke trouxemos de Áfrika, logo o Blues, a migración do Bluesman cara a cidade, do sur cara o norte, o trance nas Jam Sesións de Jazz, o Ritm & Blues, o Rock and Roll, o Soul, Black Power!! Panteras Negras e mailo Funk. Uaaaauuu!!! Somos negros e estamos orgullosos.

– Siii,  pero míranos estamos na pobreza extrema e matámonos entre nós, semella ke toda a rebeldía, aínda ke fora algo contra vento e marea fracasou.

Un ponlle unha man por riba do ombro ao outro ke ten unha pistola na man porke o kería asasinar e dille:

–          O mais escuro é antes do amencer.

2. A luz. (Unha luz ilumina dende o sur do Bronx)

Logo da viaxe de Áfrika Bambaataa por Sudáfrika e despois de coñecer a Nación Zulú, o xoven Bambaataa ex-pandilleiro percatarase de ke moitos dos xeitos de expresión no seu barrio, na rúa, gardan grandísimas similitudes coas formas de expresión do pobo Zulú. Nación por certo, ke o guerreiro Shaka Zulú convertera en todo un símbolo guerreiro da Áfrika enfrontándose con éxito ao Imperio Británico ke desembarcara polo cabo de Buena Esperanza xusto a veira de Cape Town, o Capetón dos mariñeiros Galegos.

Áfrika Bambaataa tivo ke percibir akela cultura guerreira e antiimperialista e debeu percibir tamén con claridade (por exemplo) ke cando os zulús se reunían e facían un corro e supoño ke tocarían diferentes instrumentos de percusión, e tamén estou seguro de ke alguén danzaba no medio de ese corro e as autoridades tradicionais, ou como alí se chamen, moi probablemente fixeran uso da palabra. Ao fin e ao cabo espiritualidade, ao fin e ao cabo rituais ke se daban por exemplo, cando se ofrendaba á natureza nalgún cambio cíclico. El viuno todo claro, a conexión era clara. Cambiara bastante o contexto, pero en esencia era o mesmo ke se facía no barrio, a pesar de tódolos intentos ao longo da historia de desdibuxar por completo as formas culturais ancestrais da comunidade negra.

No retorno desa viaxe, literalmente ás raíces, xa no Bronx o 12 de Setembro de 1973 dáse o milagre! acéndese a lus, a fundación da Universal Zulú Natión. O traballo pola paz na comunidade independentemente da cultura, relixión ou idade, é mais mesturando tódolos saberes, facendo especialmente fincapé nas formas ancestrais africanas non tivo acougo. Por ké non xuntar forzas para loitar por un fin común e por ke non facelo a través da arte?

Iso ke Bambaataa vira en Áfrika, os xeitos de danzar, recitar a palabra, a musicalidade, a pintura…conectouno totalmente co graffiti e o breakdance e outras formas de expresión ke se practicaban nas rúas do seu gueto no sur do Bronx. Eran formas evidentes dunha necesidade de comunicarse co mundo e co propio ser. Formas ancestrais. Bambaataa era DJ. Os Dj´s eran unha especie de axitadores no barrio pinchando a música da xente de abaixo, na rúa, a ke non poñían nas radios comerciais, os Sounds Sistems levados ao Bronx por Kool DJ Herc (inventor do breakbeat), nos ke os breakers facían piruetas sen parar en un trance total ke seguramente facía ver os problemas da vida no gueto como algo externo a eles, aínda ke só fora momentaneamente.

A xuntanza das artes, cultivarte , cre en ti mesmo, es alguén, respecta aos teus irmáns:

Dende logo unha inxección de auto-estima. A mellor menciña.

Áfrika Bambaataa foi capaz, xuntou o Graffiti xa existente na rúa co Breakdance ke tamén estaba aí, co Dj¨ing ou as artes do dj, e iso ke improvisaban os presentadores ou acompañantes do Dj, ke máis adiante se denominaría Rap. Organizou eventos de carácter autónomo, ás veces okupando espazos deshabitados para facer descargas momentáneas da viveza da expresión da cultura na rúa.

Así, en 1974 nace a Cultura Hip Hop, a xuntanza das artes da xente de abaixo, da rúa, dos excluídos, dos migrantes…

A violencia no barrio descende drasticamente, en gran medida e con moito esforzo conseguiuse. Hip Hop. Dicían, eu son da Nación Hip Hop. Unha alternativa de conduta capaz de transformar ás persoas manifestando a conciencia colectiva, comunitaria.

3. De cando chega a nós (buscando por kés)

Dende akel entón pasaron moitas cousas, e agora moitas veces tense unha imaxe ke non se corresponde cos verdadeiros valores da Cultura Hip Hop. Unha imaxe deformada polos mass media e claramente con fins ke teñen máis ke ver co sistema capitalista ke con outros xeitos de economía e de moitas outras propostas nas ke algúns cremos. Hip Hop dende abaixo, como movemento ke crea novos mundos, institucións autónomas, propias. Democracia participativa a través da arte, as leis do acordo, non as ke se proxectan dende arriba, reafirmación da colectividade, ante un sistema ke nos individualiza. O Hip Hop está abaixo pois ven de abaixo, e si non é así, é só un produto máis do sistema capitalista. Está abaixo e ten valores de eskerda, de respecto, pois foi un catalizador tremendo como movemento antirracista, por poñer un exemplo. É unha nación ke está polo mundo todo, nos guetos de Luanda, nas favelas do Brasil, nos barrios migrantes de Marsella, en Ordes.

Alí onde hai exclusión hai Hip Hop, é a nosa palabra. A nosa ferramenta mais integral.

Pertenzo ao Colectivo Hip Hop Dios Ke Te Crew, e nós non temos a verdade sobre o Hip Hop, pero sí algo de experiencia dende 1995 ata hoxe. Por ké esta cultura foránea tivo a capacidade de estimularnos nun ambiente tan gris? Probablemente por eso pola cor ke desprende, como un arco da vella. Podemos falar do Hip Hop como filosofía, como historia, como matemáticas, como música, como danza, como pintura, como nada. O Hip Hop, non é o importante, o Hip Hop é nada e é todo á vez. Eu son Hip Hop. É unha ferramenta. Non é nada novo, leva dende os principios da humanidade con outros nomes entre nós en tódalas culturas, en tódalas civilizacións con outros nomes ou sen nomes. E esta parte do mundo non é menos, a muiñeira por exemplo, os Maios… cambios cíclicos da natureza onde se danza e se toca, onde se ofrenda, a espiritualidade ao fin, roubada polas doutrinas, tamén a do Hip Hop. En Dios Ke Te Crew, facemos obradoiros sobre todo por centros educativos e cando un rapás ou unha rapaza rapea o mundo ten sentido, rompemos os muros da incomunicación, decidimos por nós mesmos, ke o final é o ke importa. Cando facemos Hip Hop somos libres nese preciso momento. E o máis importante, facémolo nós, sen caudillos, nin patróns. Pois sae de nós, sae de abaixo e a eskerda, ke como dín os compas de Chiapas é onde está o corazón. Porke os valores realmente de eskerda e da búskeda da convivencia feliz, non teñen nada ke ver cos pseudo-eskerdistas ke enchen as filas da clase política, case por completo pregada aos valores dos mercados financeiros.

E ao final a Cultura Hip Hop só é unha ferramenta, unha ferramenta ke lle dá voz aos ke na teñen, parafraseando a KRS-One digo ke “Hip significa saber, é unha forma de intelixencia, ser Hip e estar ao día e relevante Hop é unha forma de movemento, non podes só observar un Hop, tes ke saltar (erguerte) e facelo, Hip Hop é mais ke música. Hip é coñecemento, Hop é movemento, Hip Hop é movemento intelixente. …Corre e dillo aos teus amigos unha antiga civilización volveu a nacer é un feito”

Hip Hop, a nosa digna rabia abaixo e a eskerda, é o faino ti mesmo  é o copyleft, cada ves ke sampleamos e sacamos fotografías a música e logo facemos a partir deses sentimentos un colage, unha nova composición. E reciclaxe pura e dura. É o faino ti mesmo. Debe ser independente, pois é unha expresión máxima de Autonomía feita realidade. O Hip Hop é unha ferramenta abofé ke reivindicativa, artística e política. Non somos espectadores, somos actores das nosas propias vidas.

Ke non pare, ke non pare Hip Hoooooooooop!!!

KRS One \”Hip Hop lives\”

Este texto foi publicado no Blogue do programa da Radio Galega Música O Planeta Furancho: http://planetafurancho.wordpress.com/category/planeta-garcia/

posted by O GarcíaMarO García on 17

4ª Crónica. Brigada de Fuga Em Rede a Chiapas-México

9 de Xaneiro do 2008.

Seguimos vivindo e aprendendo nesta e desta parte do mundo. Algunhas de nós xa estamos moi perto da terra dos mil ríos, igualiño ca en Chiapas. Moita riqueza pero moita miseria, coma sempre, para os de abaixo. Moitos intereses do grande capital, igual ca en Galizia, igual ca no mundo todo.

O día dous, recén chegad+s do encontro de mulleres en La Garrucha e ante varias ameazas de desaloxo, catro das persoas ke conformamos o grupo (xa somos cinco) decidimos ir a un dos lugares en conflito: a Reserva Natural Autónoma Zapatista de Huitepec. Alí apoiamos coa  nosa  presenza  aos compas, polo ke puidese pasar. Finalmente ese día non sucedeu nada, seguramente pola  permanencia  dun  bo número de “internacionais”. Pero as ameazas de desaloxo das terras por parte do mal goberno seguen latentes.

Os compas resisten. Defenden a reserva e cóidana, é unha zona con grandes recursos e por iso os keren botar. Coca-Cola, por exemplo, quere apoderarse da auga nun deses cerros. Tamén hai pirámides sen explorar, tan atractivas para o negocio turístico, e polo tanto unha ameaza moi forte de privatización e destrucción da natureza.

Pois así foi, convivimos con eles e pasamos frío coma nunca. Os Altos de Chiapas son terribles!!! Ben se pode dicir por unanimidade ke a do 3 deste xaneiro foi a noite máis fría das nosas vidas. Fisicamente falando, claro. Eles, cun sorriso de orella a orella, transmitíannos a súa calor vital. E contábannos que ían resistir con todas as consecuencias.

Non vos falamos de insurxentes zapatistas armad+s, senón de Bases de Apoio civís. “Habemos dar a vida, se é preciso, porque este cerro coidárono os nosos avós mais primeiros. E ímolo defender ata as últimas consecuencias porque coa terra, coa nosa nai, non se fai negocio”.

 A estratexia do goberno de Mèxico é clara: guerra contra a autonomìa indìxena, desaloxo de miles de familias ke habitan “terras recuperadas”. Terras ke, triúnfo da revolución mexicana, se consideraron en man común e se repartiron como ejidos (*7). Na revolución de Villa e Zapata as consignas eran claras: terra e liberdade, la tierra es de kien la trabaja, e asì foi. Distribuíronse as terras entre os labradores explotados polos terratenentes.

Mais no ano 1992 reformouse o artigo 27 da Constitución, o ke dicìa ke a terra non estaba suxeita a compravenda. Levou a cabo esa reforma o P.R.I. (Partido Revolucionario Institucional), unhas siglas ke se mantiveron máis de setenta anos no poder chegando a gañar as eleccións no estado de Chiapas… co 110% –sic– dos votos.

O cambio constitucional ke permite vender e mercar a terra era parte da estratexia neoliberal e un dos rekisitos para ke, polo menos na teoría, México pasase a formar parte do chamado “Primeiro Mundo”. A República asinou entón o T.L.C.A.N. (*8) (verdadeira carta de defunción para miles de indíxenas e labregos de todo México) ke entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1994.

Aínda ke por outra banda antes do 1992 o texto da constitución protexía a terra por medio dos sistemas ejidales, en Chiapas por exemplo, nunca chegara a ser asì. Miles de indíxenas vivían en réxime de escravitude coas terras controladas polos patróns; unha vez máis o indíxena era excluído e reducido á animalidade. Por iso se considerou o T.L.C. un tiro de graza para os pobos orixinarios de México.

O 1º de xaneiro do 94, o mesmo día en ke se formalizaba o tratado neoliberal, mentres se daba carta branca ás empresas multinacionais para culminaren o seu asalto á explotación dos recursos, o E.Z. recuperou as terras (250.000 hectáreas) das ke os terratenentes se apropiaran. Era a primeira medida dun alzamento armado en demanda de xustiza, liberdade e democracia para tod+s.

 Despois disto o E.Z.L.N. -xunto con representantes indíxenas de toda a República e un bo número de asesores- abriu un proceso de diálogo co goberno federal e cos representantes dos partidos políticos parlamentarios. Dese proceso saíron os Acordos de San Andrés (1996): o E.Z. comprometíase a non usar as armas; o Estado, pola súa parte, recoñecía o réxime de propiedade das terras en man común, as formas de goberno tradicionais, a lingua e a cultura indíxenas, etc.

Os acordos da primeira mesa de negociación finalmente se incumpriron. O E.Z. sentiuse traizoado polos tres partidos ke asinaran a negociación, especialmente o P.R.D. (*9) representante da eskerda institucional. A clase política fixo un lavado de cara ante a opinión pública mentres botaba ao lixo as demandas de dignidade que aprobara coa súa solemne sinatura. Chega a ruptura definitiva do diálogo. Como din akí, “pues ni modos”. O E.Z. leva unilateralmente a cabo, no 2003 o proceso de autonomía: “non precisamos permiso para ser libres”, din. E fundan os caracois, os centros de formación civil de saúde, de educación… e as Juntas de Buen Gobierno dentro de cada caracol.

O goberno federal non tolera iso e comeza unha guerra de baixa intensidade ke se cadra xa non é tal. Para entendernos, a cousa está moi fea. A estratexia do goberno mexicano (así o veñen denunciando as Juntas de Buen Gobierno e algúns colectivos de defensa de dereitos humanos) é acabar coa autonomía indíxena por medio de estratexias de terrorismo de Estado. Non só en territorio zapatista, senón en cada parte da xeografía mexicana ke se sume ás xustas demandas dende abaixo e a eskerda. Os ataques paramilitares en Chiapas recrudecéronse, especialmente neste último ano, con grupos moi sofisticados coma a OPPDIC (*10). Ninguén dubida de que se concibiron e se formaron nas estruturas do poder.

Moitas persoas e colectivos de todo o mundo asinaron a Sexta Declaración da Selva Lacandona. Cómpre agora solidarizármonos cos zapatistas contra esta grave escalada de violencia no territorio indíxena chiapaneco. Como xa escoitamos o outro día en palabras do Subcomandante Insurxente Marcos: “La guerra, como el miedo, también tiene olor. Y ahora se empieza ya a respirar su fétido olor en nuestras tierras…” .

 Serxio Regos “O García”

Esta serie de crónicas foi publicada na Revista Das Letras do xornal diario Galicia Hoxe:

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=55&idNoticia=631727

Ligazóns referentes a esta Crónica:

(Achegamos información máis polo miudo das agresións concretas e de como estába a situación nese momento)

http://www.jornada.unam.mx/2008/01/06/index.php?section=politica&article=008n1pol

http://www.jornada.unam.mx/2008/01/02/index.php?section=politica&article=009n1pol

http://www.jornada.unam.mx/2007/12/31/index.php?section=politica&article=016a1pol

http://www.jornada.unam.mx/2007/12/24/index.php?section=mundo&article=026a1mun

Glosario:

*7: Espazos territoriais xestionados en mancomún  nos ke ademais calkera decisión sobre a terra se toma por unanimidade.

*8:Tratado de Libre Comercio de América do Norte, verdadeira carta de defunción para miles de indíxenas e labregos de todo México.

*9: Partido de la Revolución Democrática.

*10: Organización para la Defensa de los Derechos Indígenas y Campesinos, detras destas “amables” siglas agochase unha organización paramilitar apoiada, armada e formada polas esferas do poder político, militar e económico.

posted by O GarcíaMarO García on 16

3ª Crónica. Brigada de Fuga Em Rede a Chiapas-México 07-08   

5 de Xaneiro do 2008.

Despois da estancia pola Zona Norte do territorio rebelde despedímonos dos compas e partimos cara Ocosingo, a poboación dende a ke se toma redila para o Caracol III. O Caracol III sitúase na zona selva tzeltal.

O día 28 chegamos e rexistrámonos como medios de comunicación independentes e como oíntes do III Encuentro de los pueblos zapatistas con los pueblos del mundo – La Comandanta Ramona y las zapatistas.

A afluencia de xente foi espectacular (unhas 5000 persoas). O encontro transcorreu entre plenarias, saúdos e abrazos entre coñecid+s e descoñecid+s ke xa non o son. As plenarias das mulleres (e algunha ke outra nena zapatista) abordaron temas como as formas autónomas de saúde e educación. Antes de 1994 as nenas de Chiapas apenas asistían á escola e as ke o facían eran humilladas como indíxenas e “educadas” sen ter en conta a lingua e a cultura dos diferentes pobos ke habitan estas terras. “Nosoutras unímonos para nos gobernar, educar e coidar; ahorita, na escoliña autónoma trabállanse valores coma a igualdade, a liberdade e que sexamos respectadas como persoas e non discriminadas”, dinos en castilla unha promotora de educación zapatista, moi noviña, por certo. “Na escuelita autónoma tamén se xoga e mais hai diversión, na escuelita do mal goberno pegábannos e burlábanse de nosoutras por sermos indíxenas. Xa temos a nosa forma de educación acorde cos nosos pobos e grazas ao EZ”, conclúe. E arremete outra das mulleres zapatistas: “O que queremos é non volver á humillación, ao desprezo e ao esquecemento”.

No encontro vivíronse momentos moi emotivos. As compas están a acadar cotas moi importantes de participación en tódolos ámbitos e as cousas melloraron moitísimo para elas. Falaron as mais maiores de como antes do alzamento zapatista (1994) as mulleres indíxenas non eran tomadas en conta nin sekera na propia familia: non coñecían os seus dereitos, eran aldraxadas polos finqueros e vendidas coma se fosen gando.

Hoxe as mulleres e as nenas zapatistas están xunto cos compas á fronte da autonomía indíxena no surleste mexicano. “Falta moito”, din elas, pero xa hai un gran número de promotoras nas áreas de educación, saúde, información… Tamén son partícipes dos cargos rotativos dos gobernos autónomos.

“Facemos isto en conciencia e non por un soldo”, advertiu unha das zapatistas ke representaba un dos caracois. Os relatorios eran realizados por mulleres elixidas de cada un dos municipios rebeldes. Así foron pasando, caracol por caracol (zona por zona), para explicar como se organizan, como levan a cabo os labores neste novo mundo que integran as comunidades formadas por bases de apoio zapatistas. É abraiante o nivel organizativo que mostran, por poñer un exemplo, na producción por medio de cooperativas.

Tamén se recordou moito a Comandanta Ramona, unha muller que consagrou a vida a camiñar aldeas chiapanecas (comunidades) falando coas mulleres sobre a toma de conciencia e a emancipación da muller indíxena, triplemente explotada por pobre, por muller e por indíxena.

Ademais das zapatistas, o último día do encontro tomaron a palabra outras mulleres do mundo. Hai ke resaltar a presenza da Vía Campesina con representación da Confederación Nacional de Mujeres Campesinas da República Dominicana, do M.S.T. do Brazil, de organizacións campesiñas das vías de Guatemala, Francia, Korea… só por nomear algunhas. Estiveron ademais presentes as mulleres do Frente de Pueblos en Defensa de la Tierra de Atenco, o Sector Mujeres de la Sexta do D.F., traballadoras de makilas (factorías) da Baixa California Sur, todas elas mexicanas. Ante tal multitude o corazón sobrecóllese.

E mentres os compas eran os encargados de facer todas as tarefas relacionadas co labor doméstico (limpeza, comidas, etc.), as compas tomaban a palabra ante un auditorio rebordante. Desta vez os compas non se inmisciron no espazo dos relatorios e mantivéronse sempre escoitando co máximo respecto dende as ultimas ringleiras, xa pola parte de fóra.

E así foi transcorrendo o encontro. Ao chegar a fin de ano conmemorouse o alzamento zapatista, recordando +s caídos zapatistas que combateron no 94 por un México -un mundo- máis xusto e máis libre. Despois, a bailar ata o mencer. Algúns danzamos c+s compas xamáns ao redor do lume, cantamos á nai terra e pedímoslle perdón por todo o mal cometido. E tod+s bailamos e nos abrazamos en colectividade nese torrente de enerxía ke foi o xa ineskecible, 1 de xaneiro, do 2008.

Serxio Regos “O García”

Esta serie de crónicas foi publicada na Revista Das Letras do xornal diario Galicia Hoxe:

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=55&idNoticia=631727

Ligazóns referentes a esta Crónica:

http://zeztainternazional.ezln.org.mx/

http://www.jornada.unam.mx/2006/01/07/index.php?section=politica&article=005n2pol

posted by O GarcíaMarO García on 16

2ª Crónica Brigada de Fuga Em Rede a Chiapas-México 07-08

 30 de decembro do 2007.

Foi moi interesante asistir ao Coloquio Internacional In Memoriam Andrés Aubry. Ineskecible. O último día do coloquio estivemos as catro persoas que conformamos este “grupo de apoio e intercambio” que viaxamos ao México insurxente. Foi moi emotivo.

Chamounos especialmente a atención a cerimonia indíxena Lakota que realizou o fillo de Leonard Peltier, o que probablemente sexa, xunto con Mumia Abu Jamal, un dos presos políticos máis coñecidos da historia represiva dos EEUU.

Ese último día do coloquio tamén estivo presente a representación do Comité Clandestino Revolucionario Indíxena – Comandancia Xeral do EZLN da zona de Los Altos de Chiapas. O Comandante David (indíxena Tzotzil) foi o encargado de entregar o Liberationis Conatus Causa ao falecido Andrés Aubry, historiador, investigador xunto aos pobos mayas, crítico coa clase académica dominante e impulsor, entre moitos outros proxectos, da Universidade da Terra (na que se celebraba o evento).

Quen non estivo ese día foi o Subcomandante Insurxente Marcos. O día anterior explicounos que se retira da presenza pública indefinidamente: nin entrevistas, nin participación en encontros; suspensión (tamén por tempo indefinido) do seu labor como Delegado 0 (*1) da Comisión Sexta (*2) do EZLN. Recordou que el era o máximo responsable militar do EZLN, que o EZ segue sendo un exército “moi outro”, pero un exército. E que nestes catorce anos nos cales o EZLN non respostou nin con un só disparo ás agresións, o goberno estivo preparando unha acometida mentres finxía retirar tropas regulares da armada mexicana substituíndoas por forzas especiais, formadas pola Escola das Américas. Esa “escola” gringa é coñecida por estratexias de contrainsurxencia que inclúe, entre outras cousas, a implantación do paramilitarismo naquelas poboacións onde se detecta presenza de familias zapatistas. E por medio do paramilitarismo, sen o goberno ensuciar as mans, levan a cabo desaloxos de familias que viven en terras recuperadas polo EZLN ou polas propias BAZ (Bases de Apoio Zapatistas). Ou sexa, desaloxan a poboación civil zapatista.

O noso percorrido continúa. Unha persoa do grupo queda en San Cristóbal, viaxa a Ocosingo, a Palenque e, finalmente, asiste ao V Caracol. As tres persoas restantes emprenden ruta participando nas brigadas BOTT (Brigadas de Observación Terra e Territorio) organizadas polo CAPISE (*3) e as Juntas de Buen Gobierno(*4).

Fomos logo entevistarnos co CAPISE para nos sumar ás Brigadas BOTT. As Brigadas son un encargo de La Otra Campaña (*5) ao seu paso por San Cristóbal. Visitan comunidades dos caracoles (*6) Roberto Barrios, La Garrucha e Morelia co obxecto de tomar testemuño das agresións armadas que sofren con especial atención precisamente nestes tres caracois (dos cinco existentes) porque son os que contan con comunidades e terras enteiras ou parcialmente recuperadas.

Tierra Adentro, local socio-cultural que dá espazo, entre outras iniciativas (cooperativas de artesanía de mulleres, libraría, cafetería…) á oficina do CAPISE, foi o lugar onde se preparou a participación nas brigadas. Un aval asinado por un colectivo, a entrevista persoal e formación de tres horas son requisitos necesarios para formar parte dunha brigada. No proceso, ademais do coñecemento do zapatismo e, concretamente, das cuestións relativas á terra (modalidades de división, procesos de legalización dos terreos, estratexias gobernamentais para o “despoxo legal”…), fíxose fincapé no comportamento dentro das comunidades, no caracol ou na relación coa Xunta de Bo Goberno. Aí é onde toma sentido o aval, pois o colectivo que avala responsabilízase de calquera repercusión das accións individuais.

Tres horas despois a BOTT número 30 partía para Palenque, unha das cidades cabeceiras do estado de Chiapas, ben coñecida do turismo internacional pola súa riqueza arqueolóxica. Nos arredores do mercado municipal, centro neurálxico da cidade, procuramos transporte cara ao caracol. A redila zapatista pasounos por diante entre o descontrolado ir e vir de camionetas. Non queda opción, subimos na do “inimigo” e namais chegar ao cruce de entrada e saída da cidade, a forza militar detén o carro priísta *. O discurso é unánime: “imos turistear”. Parchean unha das nosas mochilas e permítennos seguir adiante.

Sobrecollid*s pola exuberancia da paisaxe, viaxamos por unha serra de vexetación tupida. Atopámonos coa primeira grande brecha aberta polo poder: as obras dunha estrada ecoturística de dobre carril que divide montañas, mesmo a vida do caracol e algunhas comunidades ao seu paso. Este tipo de proxectos, expresión máxima do capitalismo feroz, estraga brutalmente a selva virxe. Como en Galizia, déixase de traballar a terra ao xeito tradicional para pasar a traballar no camiño do “progreso” que a destrúe. O que nós empezamos a perder hai un tempo, o contacto coa terra, está sendo defendido aqui, hoxe, en Chiapas, con uñas e dentes. Estase a camiñar en contra do tempo occidental, en contra da aceleración vertixinosa do tempo do Capital que todo devasta. Sí, o tempo indíxena, un tempo que se ergue co sol e se deita coa lúa, é o seu claro antagonista.

Serxio Regos “O García” *

* Este traballo foi realizado coa colaboración de Sandra Garrido nun extracto da primeira e segunda cronicas e de Estíbaliz Táboas nun extracto da segunda crónica. Tódalas crónicas se fixeron desde e para o Colectivo Galego de Acción Global Fuga Em Rede.

Esta serie de crónicas foi publicada na Revista Das Letras do xornal diario Galicia Hoxe:

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=55&idNoticia=631727

Ligazóns referentes a esta Crónica:

http://www.coloquiointernacionalandresaubry.org/aubry.html

http://www.coloquiointernacionalandresaubry.org/videos.html

http://enlacezapatista.ezln.org.mx/2007/12/17/parte-vii-y-ultima-sentir-el-rojo-el-calendario-y-la-geografia-de-la-guerra/

http://www.capise.org.mx/node/30

Glosario:

*1: Alcume do Subcomandante Marcos para os traballos da Outra Campaña.

*2: Comisión nomeada polo Comité Clandestino Revolucionario Indíxena-Comandancia Xeral do EZLN para os traballos da Sexta Declaración da Selva Lacandona en México.

*3: Centro de Análise Política e Investigacións Sociais e Económicas.

*4: Órganos de goberno orizontais, civís e autónomos en territorio rebelde zapatista. Son rexidas por medio de cargos rotativos.

*5: Proceso político a marxe dos partidos políticos ke acoden as elección mexicanas, xorde da Sexta Declaración da Selva Lacandona do EZLN e plantexa outro xeito de facer política dende abaixo e a eskerda. Propón un Plan Nacional de Loita e unha nova constitución entre outras cuestións.

*6: Lugares onde se sitúan as sedes de autogoberno (Xuntas de Bo Goberno) repartidas en 5 zonas do territorio autónomo zapatista. Son ademais centros de encontro cultural e político e de formación en saúde, educación etc.

Theme Design by Deeogee. Key West Kayaking Sedona Scenic Drives South Beach Galleries