posted by O GarcíaAgoO García on 18

Apuntes apresurados para PROCESOS SOCIAIS OU ORGANIZATIVOS:

A subvención mata a creatividade, a administración burocrática mata a creatividade, a organización dogmática e vertical mata a creatividade, a disociación “o mellor de cada cousa” sen ideal compartido mata a creatividade, o narcisismo mata a creatividade, aínda con boa vontade os aficionados sen humildade matan a creatividade. O sectarismo, o parasitismo, as présas, a autonomía mal entendida que non sabe solicitar apoios externos e por último os solistas, tamén matan a creatividade nos procesos sociais ou organizativos.

#achega

posted by O GarcíaOutO García on 13

CIMG4309

 

12 De Outubro de 2014.

MANIFESTO DE REAFIRMACIÓN E DIGNIDADE COA RESISTENCIA INDÍXENA E A AUTONOMÍA REBELDE ZAPATISTA. A 522 anos do inicio da invasión, saqueo e xenocidio en América e no ano 20 do inicio da guerra contra o esquecemento, manifestamos:

Mentres a hipocrisía celebra a infamia do primeiro chanzo da conquista de América nesta data sinalada como o día da hispanidade, nós denunciamos o xenocidio máis grande da historia, onde só nos primeiros 50 anos de colonización calculase que perderon a vida setenta millóns de persoas dos oitenta millóns existentes no ano 1500. Perdas humanas perpetradas polos conquistadores que tiveron como causas o homicidio directo con matanzas como a de Caonao en Cuba narradas por Fray Bartolomé naquel momento capelán militar e levada a cabo pola tropa de Narváez. Ou os despezamentos de Vasco Núñez de Balboa e entrega á voracidade dos seus cans, ou as mulleres aforcadas xunta seus fillos en Yucatán contado polo bispo Diego de Landa. As causas do xenocidio foron tamén as enfermidades transmitidas polos colonizadores españois, os malos tratos con durísimas condicións de traballo nas minas, ou a construción de grandes templos para a igrexa en réxime de escravitude.

Chegarían tamén varios séculos de destrución de templos, de libros e símbolos relixiosos pre-hispánicos, de criminalización cultural e lingüística, de imposición. Nunha conquista motivada pola febre do ouro e tomada como unha autentica cruzada relixiosa máis logo da reconquista de Granada.

Déronse dende os primeiros momentos da conquista innumerables resistencias indíxenas dende fai 522 anos, dende fai 300 anos, dende fai 100 anos, dende fai 20 anos, dende hoxe mesmo. Así o aprendemos dos nosos irmáns e irmás rebeldes Maias de Chiapas un primeiro de Xaneiro de 1994. Así o seguimos aprendendo agora con todo o Congreso Nacional Indíxena de México, con Atenco, coa Tribo Yaqui, co Pobo Mapuche e tódolos pobos, tribos e nacións indíxenas de América que resisten. Así o aprendemos cunha dor insoportable cos estudantes normalistas masacrados e desaparecidos en Ayotzinapa-Guerrero fai uns días nunha operación de Narco-estado no que se converteu o México de arriba, repetíndose outro Tlatelolco, outro Acteal. Esiximos a aparición con vida dos desaparecidos forzados! Xa basta!

E volvemos a berrar dende este humilde recuncho esixindo a liberación dos gardiáns loitadores que protexen a auga como seu propio sangue e a terra como a súa propia nai, que miran ós seus fillos como esa milpa que xurde ano tras ano. Por ter ollos de futuro, non están transitando os camiños deste mundo libremente e levan posto uniforme de presos.

Reafirmamos solidariamente tanta luz recibida pola digna autonomía zapatista, como exemplo do máis noble para a Humanidade. Vivan as Comunidades autónomas rebeldes zapatistas! Viva a saúde autónoma zapatista! Viva a educación autónoma zapatista! Vivan os 5 Caracois! Todos somos Galeano.

Alto á guerra neoliberal de conquista con novas roupas! Proseguindo a explotación, o despoxo, o desprezo e a represión cara os lexítimos gardiáns da terra e dos territorios. Alzamos a nosa voz firme, e de apoio mutuo dende a nosa Nai Terra, dende esta parte do mundo que chamamos Galiza, NON ESTÁN SOS NIN SOAS, NON ESTAMOS SOS NIN SOAS!

12 de Outubro de 2014, nada que festexar e moito que construír autonomamente, onde eles destrúen.

Compostela, Galiza, a outra Europa.

Fuga Em Rede (Colectivo Galego de Acción Global).

CIMG4294

posted by O GarcíaSetO García on 3

Entrevista a García Mc

Ramiro Torres.

Foto 4 García Mc

– Palavra Comum: Que é para ti a música?

– García MC: Creación artística, externalización de sentimentos, de pensamento e de vontade. Manifestación cultural dos pobos que recolle cosmogonías acumuladas en evolución constante, unha arma liberadora, mais tamén xoga un papel importante pola utilización que fai o poder dela con fins de dominación. Considéroa unha ferramenta terapéutica para o auto-coñecemento e o crecemento persoal e que pode ter a capacidade de xogar un papel transformador socioloxicamente no que a xustiza social se refire. Para min a música é unha outra trincheira da loita.

– Palavra Comum: Como entendes o processo de criação artística?

– García MC: Estou en tempo de seca agora! Enténdoo como me vai ditando o corazón, a verdade, o intelecto póñollo despois normalmente, sabendo que os grandes procesos de creación son explosións onde se pon a traballar o plano emocional, o plano intelectual e é rematado coa habilidade que se teña para executar tecnicamente a obra en si.

– Palavra Comum: Que outras artes te chamam? Procuras diálogos com elas?

– García MC: Sempre procuro diálogos, si. No traballo discográfico que veño de editar hai un ano e medio dinlle moita importancia ao visual e aos materiais da edición, intentando ampliar o universo do que se pretende transmitir musicalmente a través do simbolismo, das cores, da poética a través da imaxe. O Rap de por si é un diálogo artístico entre musicalidade e oralidade e a Cultura Hip Hop, como movemento integral que é, recolle infinidade de formas expresivas que dialogan entre si. En Dios Ke Te Crew comezamos a nosa andaina reivindicando ademais tódalas vertentes artísticas do Hip Hop, xuntando nun mesmo espectáculo graffiti, breakdance, beat box… No persoal non me gusta facer moita énfase na separación das diferentes artes, aínda que exista, evidentemente, pero sería entrar nun terreo pantanoso pois a aspiración do creador artístico penso que debe estar por riba do vehículo que utilice para tal cometido.

– Palavra Comum: De quem te sentes, criativamente, filho ou irmão?

– García MC: Da totalidade.

– Palavra Comum: Que músicas/músicos reivindicarias por não serem suficientemente conhecidos (ainda)?

– García MC: O Ghato Persa, MC membro de Alto Asalto que está por vir, aínda que como grupo os propios Alto Asalto xa son coñecidos. Sempre ata certo punto claro, porque os medios de comunicación “públicos” como a TVG funcionan como factorías de ignorancia masiva e como é sabido teñen censurado todo o que teña que ver coa música que produce pensamento crítico e por causas como esa grandes artistas deste país non os coñece o 95% da poboación… En todo caso eu reivindico o underground como trincheira, reivindico a autonomía como creador. A Outra Cultura que dicimos, a que está feita desde abaixo e para abaixo. Cómpre construír institucionalidades outras recuperando, mais tamén inventando, o novo mundo que pretendemos.

– Palavra Comum: Tens falado sobre as tuas experiências em Chiapas? Que estimas interessante delas para a arte e a vida?

– García MC: Para min a dignidade rebelde indíxena é a máis alta escola na vida. Son Comunidades que practican a arte da vida desde a súa cosmovisión e coas súas contradicións, pero, o que é máis importante, sendo suxeitos colectivos soberanos á hora de decidir, abrindo fendas no contexto de guerra global capitalista que todo o impregna. Destaco que elas e eles xa comezaron a camiñar, xa mudaron en grande medida as súas formas de relacións sociais: cambiando a competitividade polo cooperativismo e o apoio mutuo. Destaco tamén que levan adiante mudanzas desde unha perspectiva integral e a pesares das supostas diferenzas tan marcadas, que obviamente existen, entre Chiapas e outras realidades como a galega, o inimigo que enfrontamos é o mesmo. Chámase neo-liberalismo e vai contra o humano do humano e os dereitos de toda a Natureza. Cada realidade, cos seus xeitos e modos, ou emprende camiños radicalmente antisistémicos encetando verdadeiras democracias, liberdades e xustizas ou xa sabemos o que hai, o sistema actual non ten marcha atrás e só nos ofrece desprezo, espolio, represión e explotación. Os zapatistas levan a cabo o Terra e Liberdade, actuando ante calquera dificultade: onde eles destrúen, nós construímos é a súa praxe irrebatible para calquera humanista.

– Palavra Comum: Que projetos tens e quais gostarias chegar a desenvolver?

– García MC: Teño en mente pequenos grandes proxectos no que a música se refire, como unha viaxe musical de aquí a Guiné-Bissau por terra, novas experiencias con músicos que xa están en marcha, un novo traballo discográfico… e un pequeno grande soño, construír unha Comunidade rebelde e aberta ao mundo dende unha lóxica anticapitalista e do bon-vivir.

– Palavra Comum: Que achas de Palavra Comum? Que gostarias de ver também aqui?

– García MC: Un espazo de Autonomía, necesario, acho xenerosidade e compromiso coa nosa cultura, só me queda agradecer, como lector da Palavra Comum, tanto esforzo e darvos os parabéns, beizóns e cante o merlo!

García Mc – Positivas Vibracións (Dios Ke Te Crew, Xénese, 2006) no Festival Son das Mámoas (Candeán, Vigo. Galiza) acompanhado por DJ Mil durante a Xira Abaixo e De Pé Tour. Foi em 2013.

García MC e Lengualerta em CCH Vallejo (UNAM), Regeneración Radio em México DF, o 18 de Fevereiro de 2014.

posted by O GarcíaAbrO García on 18

CRÓNICA APRESURADA DE UN CONCERTO NO PATIO DA PRISIÓN, San Cristóbal de las Casas, Chiapas, México.

 

Sí, sí, caixón, dúas guitarras, acordeón e o contrabaixo tamén puido pasar si. Visitamos ao preso organizado Alejandro Díaz Santis, un indíxena tzotzil que leva 14 anos e 8 meses en prisión, agora xa pode falar algo de castilla, cando o condenaron non puido defenderse, as persoas indíxenas en México sofren case sempre xuízos ateigados de irregularidades, sen interpretes, ou con interpretes en outras linguas orixinarias ás do acusado como é o caso, sen garantías xurídicas na defensa.  Ser indíxena e non ter cartos o que si garante é que non se respecten os dereitos nun estado tremendamente abusivo cos pobos orixinarios. Tódolos seus compañeiros do colectivo de presos “Solidarios La Voz del Amate” xa lograron a súa liberdade, o último foi Alberto Patishtán, saíron froito da loita incesante dentro e fora da prisión, todos eles son adherentes a Sexta Declaración da Selva Lacandona do EZLN.

 

Aínda que pareza surrealista conseguimos meter tódolos instrumentos  que vos dicía na prisión pasando tódolos controis, recibíronnos os compas e situámonos no patio da prisión a banda de músicos franceses e un mexicano, un alemán, outra mexicana e máis eu. E a música comezou a soar da man destes tolos con moita actitude e un aire aos primeiros Mano Negra, comezaron a chegar máis e máis presos (ao principio con miradas de alucine) e nun momento dado fun reclamado para lanzar proclamas en forma de Rap, acordamos un par de acordes e velocidade rítmica en apenas 20 segundos e voilá a palabra xa estaba na miña man e lanzáronse as líricas rebeldes coas respectivas proclamas anticarcerarias ou en favor da liberdade e a xustiza, falando de que no mundo que anhelamos non existen as prisións.

 

Ao pouco dirixímonos a un espazo cunha mesa e unhas cadeiras onde Alejandro comezou a narrarnos a súa situación e a de tantos outros presos que non cometeron os delitos que se lles imputaron. Ou que non tiveron as garantías necesarias nos seus xuízos. Falamos de moitas cousas… por exemplo do imposible acceso á saúde si non tes recursos económicos, das mortes baixo custodia… falounos do frío que pasan… e foi como sempre, impactante estar alí dentro e ver  quen padece a prisión: os excluídos sociais de sempre. Vimos o acinamento e que algúns presos dormen no chan. E percibimos unha inmensa alegría co balón de osixeno que supoñen as visitas para estes compas presos. Faleille bastante tamén a Alejandro da inxusta realidade na nosa terra e dos nosos presos políticos e en definitiva de un sistema carcerario profundamente inxusto no estado español. Cuestionando de base o control e o castigo desproporcionado como ferramenta de superación ou reparación de conflitos, non resoltos, coas súas raíces case sempre en lóxicas de clase(s) social.

 

Soaban os chifres dos gardas sen parar indicando o horario do remate da visita e ninguén se movía. Diciámoslles e diciámonos non estamos sos, apertas poderosísimas, apertóns de mans tremendamente humanos, palabras e miradas lindas, liberdade polos catro costados nese intre, e volveu a soar a música á saída de xeito espontáneo e absolutamente rebelde, entre chifres e unha megafonía que todos ignoramos por completo. Nos primeiros acordes fomos rodeados pola maior parte dos presos xa preto da saída e esbourou todo! O baile, as risas, a emoción desbordante, os berros de “el rap también!” e os chistes, como: “quédense diez años más compas!” entre gargalladas, soaba unha canción tras outra, sen que abriran o circulo, o baile dos ninguneados non cesaba, os berros de tribo primeira non paraban.

 

Antes de irnos Alejandro agasallounos con unha artesanía a cada un das que fan eles, nun símbolo de dignidade de non dubidar en desprenderse de algo que simboliza algo tan humano como indescritible.

 

Sentímonos todos tan libres neses minutos de euforia colectiva que semellaba que non había muros, por un intre só.

 

Liberdade, liberdade, liberdade!

 

Serxio Regos “García” (Fuga Em Rede). Chiapas, México, 2014.

 

O nome do grupo é Dale Mure.

posted by O GarcíaMarO García on 3

Atópome na cañada ao pé de cerros mestos de selva e nubes na Comunidade de Champa pertencente ao Municipio Autónomo Rebelde Zapatista (MAREZ) que leva por nomeLibertad de los Pueblos Mayas. Toda esta Zona de Selva Fronteiriza consta de tres MAREZ è rexida en grande medida por formas de goberno autónomas, a nivel local, municipal e como vos digo de zona. Existen 5 zonas autónomas zapatistas, esta na que estou è xestionada polo goberno popular, non partidista, participativo e con independencia do estado denominada La Realidad.

Chopol Ajgualil quere dicir Mal Goberno en lingua Tseltal, Lekil Ajgualil quere dicir Bon Goberno, ou sexa o da xente, o que manda obedecendo baixo sete principios neozapatistas, o primeiro deles è Servir e non Servirse. Vagalume ou lucecú dise mutzit. E os nosos compas indíxenas rebeldes (parafraseando un texto de Don Eduardo Galeano) son un Mar de Fueguitos.  “Algunos fuegos, fuegos bobos, no alumbran ni queman; pero otros arden la vida con tantas ganas que no se puede mirarlos sin parpadear, y quien se acerca, se enciende.” Velaquí un exemplo para a Humanidade, ollo, non acabado, din por aquí, a loita é como un circulo nunca remata, e ollo, non se fala da perfección (e aí entra en xogo tamén as lentes coas que se mire), pero van dando os pasos e que pasos, que dignos pasos, alumean como fachón para fecundar a terra de noite.

Transformar as relacións sociais, poñer en marcha dende xa, mais de vagariño, o exercicio dos poderes populares, sen paternalismos desactivadores e desarticuladores dos movementos sociais máis radicais. Fálase aquí de autodeterminación, de independencia, de autonomía dun xeito integral, das institucións dos movementos, de que quén teña cargo, calquera que sexa non poda decidir unilateralmente.

Non podemos deixar as nosas vidas en mans de ninguén, por xenial que sexa, non podemos seguir apostándolle a estruturas verticais de partido guía coa razón absoluta porque hai xente aí que estudou moito, xerando unha separación insuperable polo resto dos mortais, falo do vangardismo iluminador, ou aspirar a ser partido-estado.

Sabemos que pode xerar falta de liberdade, ou o que é o mesmo que decidan por un/unha. Claro que pode soar xenial a tentación de gañar unhas eleccións e cambiar as cousas desde arriba, pero sabemos por experiencia histórica que fracasará (si só se trata deso), pois querémolo todo, toda a liberdade dende agora, sen medias tintas, correspóndenos a nós exercela sen permiso. Cómpre cuestionar a figura do estado tamén, obviamente o alleo, mais tamén o propio que se pretende non solucionará tódolos padecementos de abaixo, penso que non è preciso poñer os exemplos aínda con tódolos logros que se teñen dado nese senso.

Espazos constituíntes que transcendan ao público tamén, (tal como o entende a lóxica de estado) con tantos intereses burocráticos sempre. Pensar o contrario e con tódalas desculpas, lévanos ao peor que temos do pensamento xudeu-cristiá… (e falo do pensamento imposto desde arriba malinterpretando sempre a figura de Xesús de Nazaret, un dos nosos, libertario e anti-imperialista mais magnificado e utilizado interesadamente como individuo). Refirome ao non se pode, non é posible, estades tolos, non, non e máis non.

Onde está a nosa raizame profundamente comunitaria e autoxerida a marxe de estruturas que ben se puideran entender hoxe como estatalistas? Temos moitos exemplos na nosa Cultura. Seguimos pensando en salvadores? Dise e non sen acerto que o socialismo sen autoxestión é como o capitalismo sen explotación… Seguimos pensando en que moldeen o barro por nós, ou en volver a moldealo colectivamente como tantas outras veces, e logo qué? Que xestionen os especialistas e volvamos a durmirnos esperando o colapso de brazos cruzados? Despois da loita qué?

Non son falsas profecías polo efecto da mezcalina… sabendo que os recursos son finitos e o sistema capitalista é autodestrutivo e arrastra á Humanidade e a Biodiversidade  a un burato sen retorno, ou decrecer, ou decrecer! Ou autonomías ou autonomías, entrelazando as nosas resistencias para golpear con forza pero exercendo dende xa as tantas propostas que son posibles en tódolos ámbitos da vida, a primeira (autonomía) sen a segunda (destrución deste sistema) volveranos a abocar ó fracaso, castelos no ar. Convócovos a visualizar neste momento as raíces dun castiñeiro centenario.

Algo así é o que entendo eu da Escuelita Zapatista

Aceptando o convite do EZLN para convivir durante uns días coas bases de apoio de un movemento que pretendeu e pretende asasinar o poder mediaticamente, economicamente e militarmente e tamén por unha esquerda institucional apoltronada e incapaz (salvo honrosas e curiosas excepcións que foron asumindo pinceladas evolutivas e, non falo de México porque aquí non hai por onde collela). É a vella estratexia da toma da cadeira do poder para facer cambios desde arriba mentres a Humanidade e a Nai Terra se desangran… Apostando polo estractivismo e asumindo a industrialización feroz e o desenvolvemento que ten lóxicas profundamente capitalistas. E non falemos da competitividade, esa palabra tan usada mesmo polo mellor da esquerda nos nosos lares.

Apenas dicir que o zapatismo comezou e ninguén o vai parar. Non sigue esa lóxica que causa tantas derrotas nas vosas filas, porén é indestrutible nese senso. É un movemento da xente, nunha nova sociedade que participa directamente da vida política, decidindo pois, con acertos e tamén con erros recoñecidos (por exemplo) abertamente nos libros escritos polos pobos zapatistas para a escuelita.

Dito isto, quen queira falar sobre Autonomía segundo o zapatismo que pregunte, responderemos na medida das nosas posibilidades como observadores, sabendo que o mellor é que preguntedes directamente nas Xuntas de Bo Goberno zapatistas. Moitos e moitas seguirán convertendo algo tan digno en un circo de gargalladas hipócritas, como esa bazofia chamada El País, pola nosa parte non pretendemos seguir escribindo crónicas innumerables como poñendo a nosa mirada eurocéntrica sobre estraños seres, facendo biografías interesadas, autoresaltando do que carecemos case sempre, moi interesantes esas xentes… pero que non vai con nós esa loita, ese conto, esa majaradería , que deixes xa o tema García…

Non compas, a mensaxe é outra, e sí que vai con nós. Loitan desde o local si, pero loitan pola Humanidade e contra o Neoliberalismo esta guerra global que padecemos, a cuarta guerra mundial. A lección que levo desta pequena escoliña é saber que si se pode, se cadra debemos preguntarnos si queremos. Dende as nosas realidades, xeitos, ritmos e visións do mundo. Aquí temos compañeiros e compañeiras dispostos e dispostas a derribar un sistema mundial. E non se cansan de tendernos pontes. Moitos xa están en marcha en todos lados, aínda que non se vexan, os que non estemos en marcha de xeito integral, non teremos perdón da Terra, antropocentrismo por biocentrismo compañeiros e compañeiras.

Está saíndo o sol por detrás das montañas, ule a café e o meu Votán (gardián) un rapaz tseltal de 19 anos indícame que o almorzo está sobre a mesa, os alimentos que comemos saben a liberdade, liberdade conquistada como todas, liberdade segundo os e as zapatistas, unha escola na vida (e pola vida) sempre para min.

Lek! O kolabal! moitas gracias por facer sentirme orgulloso de ser Humano (en evolución incesante), un ser de luz, ao voso carón irmáns neozapatistas, a canción que sona de fondo en bucle di: “porque esto ya comenzó y nadie lo va a parar…”

Saúde e que o barro ou lodo ou bulló non o moldee ninguén por nós para facer o Ser Humano novo, esa è a liberdade dicimos entre compas.

García.

Xaneiro de 2014, Chiapas, México.

 

 

posted by O GarcíaXanO García on 21

 

García Mc acaba de editar o seu primeiro E.P. en solitario, ‘Abaixo e De Pé’. Un disco que non só celebra as loitas contra o poder da xente humilde de todo o mundo, senón que convida a aprender do exemplo de dignidade de Chiapas. Da rebelión que é posible malia a peor das represións. Da posibilidade de construír unha realidade alternativa. De facernos donos de nós.

A túa relación con Chiapas, da que parte o E.P., é máis que musical, non si?

Estiven cinco veces en México coas comunidades zapatistas. Unhas veces en brigadas de solidariedade e outras veces pola miña conta. A primeira vez foi no 2006. Fixen unha viaxe por México e por centroamérica, quedei impactado co movemento zapatista (o cal só coñecía por libros…) e así comezou a relación. Máis adiante voltei cunha brigada composta por persoas de diferentes espazos sociais galegos desde o Colectivo Fuga em Rede, nesa viaxe participamos nun encontro de mulleres zapatistas, etc, etc. A última vez coa Brigada Europea de Solidariedade cos Zapatistas. Neste tipo de brigadas vas normalmente como observador: tomas notas, fotos, audios, vídeos… recolles testemuñas da xente que padece violacións dos seus Dereitos Humanos por parte de militares e paramilitares.

Falas no tema ‘Rúa Arriba’ de “alternativa en forma de autoxestión, alternativa en forma de autonomía na decisión”… Nunha terra na que o Estado non debe estar moi presente… 

O Estado está: todos estamos dentro do sistema. Pero si é verdade que en Chiapas conseguiron construír alternativas. Construíron a súa propia realidade desde unha perspectiva anticapitalista, cos seus servizos de educación e saúde, coa súa xustiza, coa súa economía baseada en grande medida na soberanía alimentaria. Procuran a autoprodución para poder depender o mínimo posible do sistema. Eles defíneno como “autonomía”. As comunidades forman municipios, diferentes municipios forman unha zona e hai cinco zonas de territorio autónomo. A Junta de Buen Gobierno é o goberno autónomo de cada zona, que se organiza sen partidos políticos. Son os propios labregos os que se autogobernan, con cargos rotativos. E conseguiron enormes avances, como na loita contra a mortalidade infantil. Tamén houbo moitos avances en canto á participación das mulleres: hai asembleas e cooperativas de mulleres, unha clínica para mulleres… Antes do movemento morrían moitas no parto, e todo iso está cambiando. O seu nivel de empoderamento é moi forte.

En ‘O Oficio da Palabra’ as letras e rapeos son túas e do mexicano Lengualerta. Como o coñeciches?

Lengualerta é un músico de México D.F.. Coñecino en Chiapas mostrando o noso arte sempre á carón dos indíxenas rebeldes. É un artista moi comprometido, con bastante pegada en México no movemento underground. En realidade, hai alí unha escena potente de rap, reggae… É habitual que aos encontros de zapatistas acudan músicos e outros artistas da cultura alternativa. Do mesmo xeito que, por exemplo, de Galiza foron a Chiapas Pallasos en Rebeldía.

O sentido xeral do E.P. é a conexión entre a loita zapatista e todas as loitas das persoas que están “abaixo e de pé”. Tamén en Galiza. 

O impacto que me produciu convivir con eles e coñecer a súa realidade fixo que me decatase da necesidade de tender pontes entre as nosas loitas e as de alá. As diferencias entre a nosa situación e a dos zapatistas son grandes, claro, pero o estar abaixo e de pé é común a todos, e en xeral a toda a xente humilde e sinxela de todos os pobos do mundo. Hai moitas conexións entre os dous mundos, o noso e o deles, como unha tradición común de loitas apegadas á terra.

O disco inclúe a transcrición das letras e a súa tradución a inglés e a castelán. Por que?

Moita xente reclamábanos as letras porque igual algunhas cousas non sempre se entendían ben de todo na escoita. Tiñamos un debate sobre iso, porque o rap é palabra rapeada, non é texto para ser lido. Pero decidín que fosen as letras no disco polo seu carácter local e nacional mais tamén global e aproveitei para incluír tamén as traducións. As traducións a inglés son de Patricia Janeiro, agás a do poema ‘Amor e sangue en Chiapas’ de Lois Pereiro, que é cortesía do seu tradutor, Jonathan Dunne. As traducións a castelán son de Daniel Salgado, e a revisión lingüística das letras en galego é de Leo. A idea é facer unha xira por México e outros lugares de latinoamérica, África… para presentar o E.P. e, claro, quero que os compañeiros mexicanos por exemplo poidan ter o complemento e a posibilidade de profundar nos conceptos… Tamén teño a intención de abrir un espazo web para que quen queira poida traducir as letras a calquera outra lingua, xa están en catalán, prontiño en éuscara e outras. Somos universais sendo como somos esa é a idea, que ninguén teña escusas para non achegarse á nosa lingua, animeime a facelo así tamén influenciado por selos discográficos como Metak de Fermin Muguruza.

O deseño do disco está cheo de símbolos. Podes explicalos?

O deseño da portada e da contraportada é de Gran Om (México), e o deseño interior é de Arispunk. A portada é a representación de dous mundos, iguais e diferentes, diferentes pero iguais. A palabra rapeada conecta dous mundos que aparentemente non teñen que ver, pero que teñen moito en común, como o carácter anticapitalista. Na contraportada, as diferentes cores do millo representan as diferentes culturas, cores de pel, linguas… dos distintos pobos que comparten en todo o mundo unha mesma loita apegada á terra. Os motivos florais que se atopan no pano co que un dos homes da portada tapa a cara representan a palabra florida, símbolo da loita dos zapatistas. Eses mesmos motivos florais están no propio CD, formando un sol. Se levantas o CD, detrás, na caixa, está a lúa, coa frase ‘Lo más oscuro de la noche es antes del amanecer’. No libretiño no que están as letras hai tamén moitos símbolos: a fouce, a nena labrega, o sol, a ponte, Castelao, os Panteras Negras nas Olimpíadas do 68, un cadro de Diego Rivera, un cartel no que se pode ler “Está usted en territorio zapatista en rebeldía aquí manda el pueblo y el gobierno obedece”, outro cartel da Revolución Mexicana, de “Viva Zapata”, Fisterra como final dun mundo e o principio doutro… O caracol é para os zapatistas un símbolo do uso da palabra, da chamada á asemblea. O millo simboliza o sustento, o sol é o elemento que dá vida na terra…

O primeiro e o quinto tema do disco son dúas versións do mesmo, ‘Rúa Arriba’. A segunda soa máis mexicana… 

‘Rúa Arriba’, que é un tema que escribín na primeira viaxe que fixen a México, leva unha voz en off que é un extracto dun discurso do Subcomandante Marcos. Esa segunda versión que dis, ‘Rúa Abaixo’,  quixen que transcendese o mexicano e ao mesmo tempo tivera presencia para soar máis latinoamericano e por iso ten ese ton salseiro que pode conectar con diferentes realidades latinoamericanas ademais de con México. O solo de trombón é de Antonio Rodríguez (de Dakidarría e Transilvanians), e colaboran nas voces Emiliano Siem ‘Chino’ e Pepa Yáñez. Os dous eran membros de ‘A Combativa’, un grupo de salsa brava que tivemos. Dese tipo de salsa con mensaxe que non ten nada que ver coa comercial. O sampleo que leva é de Willie Colón, dun tema de Rubén Blades.

“A miña xente está abaixo e nela teño fe”, di ‘Abaixo e de pé’. Neste tema están A Ría Non se Vende, Salvemos Monteferro… todos “abaixo e de pé”, como en Guatemala, México, El Salvador, Taiwan ou Senegal… 

É que, malia ser realidades moi diferentes, eu creo que os movementos sociais populares nosos, e os de todo o mundo, poden nutrirse moito dos zapatistas. Porque eles conseguiron ser donos das súas vidas en grande medida. E creo que é moi importante difundir isto, mostrar que se pode facer e que se fai en Chiapas malia a represión e o militarismo. Eles demostraron que se pode subverter o sistema e construír outras realidades. Por iso representan moi ben o que é estar abaixo, pero ademais de pé. E en ‘Abaixo e de pé’ falo, tamén por iso, de xente que construíu a historia dos nosos movementos sociais populares, persoas ás que nunca lles van poñer unha estatua… malia o fundamental que foi ou é seu exemplo. Como a nai de Xosé Tarrío. Persoas que non chegan a transcender ao nivel do mito en amplos sectores da sociedade, pero que son líderes naturais moi importantes para escribir a historia dos que somos abaixo. Falo aquí da “miña xente” nun sentido de proximidade, pero tamén de xente que non coñezo en persoa pero que son exemplo de dignidade, de resistencia e de combatividade contra o poder establecido e os seus crimes. Xente que se mantén en pé de loita a pesar da represión e sen deixar de ser humildes e sinxelos. Como Xosé Reigosa, que foi unha persoa fundamental na loita en defensa da terra para o noso pobo. El era como un zapatista máis para min, un gardián da terra.

‘Rúa Arriba’ fala da propaganda e do monopolio da violencia en mans do poder. ‘Abaixo e de pé’ fala da ocultación da nosa historia e do silenciamento da tortura no Estado español. Este tema lembra un pouco a ‘4ª Guerra Mundial’ do disco ‘Humanose’ de Dios Ke Te Crew, coa súa crítica ao sistema carcelario. Aínda que represión e abusos policiais xa estaban tamén en ‘Xénese’…

O do monopolio da violencia é un tema que me preocupa, si. O poder cuestiona calquera mínimo acto que interpreta como violento, pero socialmente non sempre se pregunta pola raíz dese comportamento violento que o poder mesmo provocou. Non son iguais todas as violencias. Non é igual a violencia do poder que a lexítima defensa. A violencia que máis se está a exercer agora é a do poder: a do Estado e a do capital. É a violencia que padecemos as clases populares, e que adopta moitas formas: da carga policial ao paro ou os recortes nos dereitos sociais. E os zapatistas tamén nos dan leccións nisto. Porque son unha xente pacífica, que teñen un exército, o EZLN, cuxa consigna é que eles son soldados para que un día non haxa soldados. O seu máximo compromiso é desaparecer como exército. Teñen un alto o fogo desde o 94 que o goberno federal non respeta. Porque as bases de apoio zapatistas sofren o cárcere, secuestros, asasinatos… todo tipo de represión política. En definitiva parafraseando a Cortázar “é importante comprender quen pon en práctica a violencia, si os que provocan a miseria ou os que loitan contra ela”.

É importante o tema do cárcere pola inxustiza tan profunda na que se basea, o control social o castigo social: os datos oficiais demostran que o cárcere está cheo de condenados por delitos contra a propiedade privada, (pequenos furtos), delitos supostamente contra a saúde pública (drogas)… É dicir, a enorme maioría das persoas que están en prisión provén de sectores sociais que padecen a peor cara deste sistema criminal, a exclusión social. O da ‘IV Guerra Mundial’ é unha definición zapatista tamén. A terceira foi a Guerra Fría, e a cuarta é a guerra do neoliberalismo contra a humanidade. Neste contexto, na fase actual do capitalismo, pódese dicir que a maior parte dos presos son políticos. Porque é a desigualdade e a inxustiza do sistema a que leva a xente á desesperación e a que produce esa realidade de empobrecemento social, pobres na cadea e corruptos no poder. A xente de abaixo é quen padece a prisión, o sistema carcelario. Cousas que están no durísimo Código Penal español só se encontran no de Turquía por exemplo… É terrible, e hai anos que existe a cadea perpetua encuberta porque, que é senón estar 30 anos ou máis no cárcere? Hai infinidade de informes e colectivos de defensa dos Dereitos Humanos que denuncian torturas nas prisións españolas dende fai décadas. Amnistía Internacional, por exemplo… Os datos son escalofriantes. Hai mortos baixo custodia en comisarías, en centros penitenciarios, en cárceres para menores, nos Centros de Internamento para Estranxeiros… É unha auténtica lacra social a tortura no Estado español, e case ninguén fala dela. E todo isto ten moito que ver co feito de que no estado español o que houbo foi una falsa Transición. Mantendo en boa medida formas do vello réxime como ese tribunal político que é a Audiencia Nacional.

A letra de ‘Amor e sangue en Chiapas’ é o inconfundible poema de Lois Pereiro. Tiña que estar neste disco… 

O poema está en ‘Poesía última de amor e enfermidade’. E a voz falada que podemos escoitar é do propio Pereiro, que explica moi ben o que significaba a revolta de Chiapas para unha persoa coma el, que se movía entre as bandeiras vermellas e negras. A revolta de Chiapas foi no 94, e Lois Pereiro xa se posicionou a favor dela pouco despois. Unha persoa libertaria coma el, que tamén bebía do marxismo, poñíase do lado das vítimas, claro. Nese poema mestúrase o tema de Chiapas coa postura existencial de Pereiro, co seu posicionamento ante a vida, o seu amor pola vida e pola xente… Neste poema vese claramente una dobre lectura amorosa e rebelde. Ler a Lois Pereiro cámbialle a un a vida…

Non todo o mundo é zapatista en Chiapas. Ti mesmo dis que os zapatistas combinan diferentes tradicións políticas… 

Manteñen usos e costumes tradicionais que xa estaban no mundo indíxena, na súa cultura. Como os símbolos dos que falabamos antes, por exemplo. Tamén son referentes os símbolos da Revolución Mexicana: Villa e Zapata, “la tierra es de quien la trabaja”. E, da parte moderna, tamén o marxismo: eles tomaron os medios de produción ao expulsar ós terratenentes e recuperar a terra. Tamén hai unha pegada libertaria, na cuestión da autoxestión. Non están organizados en partidos políticos. Eles constrúen desde abaixo e para abaixo. A todos lles toca gobernar e mandan obedecendo. Na Junta de Buen Gobierno só fan de xestores, porque as decisións tómanse nas asembleas populares. Non poden actuar unilateralmente. Como tampouco pode facelo o EZLN. E claro que non son todos zapatistas. Nunhas comunidades son zapatistas todos ou case todos; noutras hai xente que o é e xente que non: que son simpatizantes dos partidos tradicionais, por exemplo; e noutras non son zapatistas. O problema é que algúns son paramilitares, grupos organizados e financiados polo exército nesa estratexia de contrainsurxencia que se implantou desde Estados Unidos e se estendeu por toda América. O Goberno lávase as mans, malia que todo o mundo sabe que os paramilitares están apoiados ou financiados por estruturas locais, estatais ou federais. Tamén o propio Exército Federal está moi presente en Chiapas. Hai moitos reténs militares que bloquean o paso á xente por lugares estratéxicos, como os mananciais…

O disco conta con moitas colaboracións…

Está editado baixo unha licencia creative commons. Polo momento só está o formato físico en CD, pero máis adiante estará tamén en internet. É un traballo de artesanía, feito localmente pero que respira globalmente. Un disco que vai do local ao global e ao revés. Foi gravado no estudo que temos Dios Ke Te Crew, e foi un compañeiro, Mou, quen gravou, mesturou e produciu boa parte das bases musicais, fixemos entre os dous os arranxos… tamén hai un beat de Croma. Nas voces colaboran Chino e Pepa Yáñez. En ‘Abaixo e de pé’ está ‘DJ Mil’ nos scratches, como Gende Beat en ‘O Oficio da Palabra’… O disco foi masterizado por Arturo Vaquero.

Agora hai moitos grupos de hip-hop en Galiza…

Si, hai moita xente. Algúns de nós entendemos o Hip Hop como un Movemento social ou político-social. Un movemento que naceu dos excluídos do Bronx e se estendeu a todo o mundo, porque onde hai exclusión social hai hip-hop. Para nós o esencial do hip-hop é o seu sentido social, positivo e crítico. Por iso tentamos fuxir do tópico do rapeiro que, en realidade, reproduce os valores do sistema capitalista con ese rollo egocéntrico e competitivo. Nós estamos co que foron as raíces do hip-hop: Áfrika Bambaataa e a Zulu Nation. Un mozo do Bronx, Bambaataa, decatouse na súa viaxe por África de que moitos xeitos de expresión do seu barrio: a danza, a palabra recitada… se parecían aos do pobo zulú. Despois conectou estes modos de expresión co graffiti ou o breakdance, ou a cultura dos DJs que poñían a música que non aparecía nas radios comerciais, ou os Sounds Sistems nos que os breakers facían piruetas en trance. Con todos estes elementos naceu o rap. Conxugando a parte máis festiva coa que a xente se liberaba a través da música co uso da palabra do MC, por iso se chamaba RAP que é Rhytm and Poetry. A cultura do hip-hop engloba todos eses xeitos de expresión da rúa, do barrio, dos excluídos. E vaise volvendo cada vez máis reivindicativa, ao xeito de Public Enemy por exemplo. Era o xeito de expresarse da xente do guetto, o seu medio de comunicarse. Xunto a esta parte festiva e reivindicativa desenvolveuse máis tarde tamén o gangsta rap, ligado ás bandas e máis propio de Los Ángeles. Aí é onde tiveron cabida os discursos máis competitivos, ás veces machistas… E moitas veces a imaxe que se transmitiu do rap partiu de aí: o malote coas xoias… O que nós preferimos non é este modo de entender o rap, se non a idea da unión e do traballo social do hip-hop. A idea de comunidade, de ser fortes xuntos, a cultura anticapitalista…

E tedes, como Dios Ke Te Crew, algún proxecto para as próximas datas?

Temos proxectos moi impactantes para o próximo ano nos que estamos traballando que daremos a coñecer en breve. Novos pasos nestes anos de percorrido.

posted by O GarcíaXanO García on 21

Intro salsa (this text is a slight modification of the voice-over of Subcomandante Marcos in Up the Street):

Our people’s grief has been named by those who’ve been suffering it for more than 500 years / the dispossession and theft of our lands and natural resources / to reach the point where money would rule / the higher ups would win and us, who are the colours of the earth, would lose over and over.

Chorus:

Same as in the lyrics for Up the Street.

Raps:

(Same as in the lyrics for Up the Street, the only line added is:

And if you’re feeling stronger now, keep walking)

Salsa voices:

 And the colours will go where money rules

 (Repeat)

 

posted by O GarcíaXanO García on 21

*(Many years ago, Octavio Paz wrote

a sentence that served as a banner to me,

somewhere between black and red:

“The coming revolution is a fiesta,

the beginning of the beginning that returns.”

I no longer believe he has any interest in the beginning of that return

and could distort his sentence: “The coming revolution

belongs to Chiapas, the Mayan victims of the beginning

who are in rebellion, returning to a wished-for future…”

We are all Marcos! All EZLN,

in the Lacandon jungles of what we were forbidden!…)

IX

(Love and blood in Chiapas)

 

I’m searching for a glance

to confirm my faith in her

and advance blindly with great determination

in another just rebellion that turns

into an urgent demand for certainties

for this rebellious Zapatist heart

forced to fight for what’s obvious

with a serene fury

both ancient and wise

 

From the love that resists the one who would repress it

with her for company as before

or on my own armed to the teeth with nostalgia

I shall let myself be invaded by Mayan blood

so she can return to her own land

or succeed in living another thousand lives

in struggle against the world

if required

breaking its neck

and diverting

history from its course

together with the usual victims.

July 95

(Lois Pereiro,  “Light and Shadows of Resurrected Love” from the book  Poesía Última de Amor e Enfermidade -Latest Poetry of Love and Disease- 1992-1995)

Translated from Galician by Jonathan Dunne.

 

*The  poem’s original structure has been respected in these lyrics, although it does not coincide with the musical structure of the song. The words of Lois Pereiro himself, present in the theme, are transcribed below.

 

Lois Pereiro speaking:

“…moving between black and red flags meant a balance,

that beautiful utopic uprising, full of future that Chiapas was,

combining my way of understanding life, my love for life and

for people with which I regarded as one of the most decent ways

to try and change the world.”

posted by O GarcíaXanO García on 21

Garcia´s Rap:

We are the other sound factory, yo! Hey Mou throw me a big one! / Croma and Mourón Rapapoulo Productions / We come, we record, we go deep into the hearts and brains of the human beings / Pay attention, guys and girls, be on the alert for the smart tongue. Sacred words by trade here in San Cristóbal de las Casas or in Havana / Say it if you wanna. “We’re searching for Nirvana”. Night speakers, reckless, music activists applying socio-political issues against the big transnational corporations / used to raise a finger and make a whole State scared, in Mexico, in Galiza or anywhere / that’s why we support the struggle of the people from below to the left, we fight for Mother Earth and Mother Nature / don’t be fearful! Don’t be lazy! / Lengualerta, Espalda Kemada, ears alert, open-hearted, so, you know, stay alert!

Chorus:

Be always on the alert against Establishment and fight, cause only the dead fish go along with the tide (go along with the tide).

(repeat)

Lengualerta´s Rap:

Either in Mexico or in Galiza we shout it out loud / our Land is not for sale! Our Land is not for sale / With conscious music and lyrics we defend and that’s why are strikes are more powerful / Don’t let them tell you, don’t let them speak, don’t let them speculate, it’s just deceits, deceits and deceits / Criminal corporations, you should be trembling, cause you’re not rivals for these Mcs / Those who make subversive verses are here, those who trace alternative paths / to the inside, don’t forget to seek your strength within, strength to endure because / this is the age ruled by Mister Money, you need to be alert and standing on the floor / cause our beat out-powers its bullets, cause this beat is sound and it subsists (it subsists).

Chorus:

Be always on the alert against Establishment and fight, cause only the dead fish go along with the tide (go along with the tide).

(repeat)

Additional voices and voice scratches:

Our Land is not for sale, it is for cultivating and we must defend it, it is for cultivating and we must defend it!

(repeat)

Our Land is not for sale, our beat out-powers its bullets, it out-powers its bullets…

Lengualerta, García Mc, Gende Beat,  taking the stand to speak, in xochitl in cuicatl, how do you say it? the sound is everywhere listen to it, the other sound is everywhere, in Náhuatl, in Galician…

 

posted by O GarcíaXanO García on 21

Rap I:

You know we dream awake and standing / my people is below and I have faith in them / have a tea or have a coffee / listen to the insurgent poetry coming from the everyday talk, haaaaaa, popular knowledge / you’re the light, you’re intelligence without studying / I feel the disdain lingering over us for centuries / and I believe in you / goddamnit! / music is my medicine in this grey climate of grey resigned minds polluting the human part of humanity / that’s why I believe in you: the ordinary humanists! / you’re hope rebelling / filling the air with solace / I believe in you, I believe in people such as Xosé Reigosa, defender of our shores.

Scratches:

(Our shore is not for sale / Let’s save Monteferro)

Rap I (2nd Part):

Either I say it in verse or in prose / part of my People is in the mass grave / and they conceal our history at school, our own history / the history of the defeated / do we walk without memory? / do we despise ourselves? / And the official history is proud because we’ve been tamed / but I say no / You’re source of life! / Rebel women conquering rights / Women, men and other  flames / women tired of suffering so much pain. / So much pain.

Chorus:

You’re below and standing / we’re below and standing / we’re standing, aren’t we?

You’re below and standing (you know we dream awake and standing)

We’re below and standing (my people are below and I have faith in them)

Are we standing (or else?)

You’re below and standing / we’re below and standing / we’re standing

Rap II:

Such as Xosé Tarrío’s mother, Pastora, a great woman and a fighter / against the dungeons of a State which keeps torturing as they did in the dictatorship / such as many, many anonymous people / who’ll never be honoured with a statue or a sculpture / for the higher ups we’re trash / numbers, scum, speechless mass / but rhythm and poetry are a bomb exploding in your face / like a stray bullet from a mara in Guatemala City / Tegucigalpa resists!, like Managua / San Salvador, Hip Hop, father and creator / of new colourful worlds for the people drowning in the squalor generated by capital / that’s why rebel Rap is everywhere, in Taiwan and Senegal / this sound is tough and raw as steelworkers are / this is gonna end badly, with banks burning in every city / we dream awake and standing of a world where no one is our boss / where we are not, like Zapatistas in occupied farms, taken back from the landlords / self-governing! / like the storming of Isla Zapatera in Nicaragua / in a ship crowded with Sandinista peasants / and with Antón Iglesias from Noia perspiring dignity and fight / we really crave for this kind / in this Fourth World War, like the Monchos who were and those who are and will be / you’re hope rebelling / filling the air with solace / you know we dream awake and standing / my people are below and I have faith in them, indeed, always!

Scratches:

(…)

Chorus:

You’re below and standing / we’re below and standing / we’re standing, aren’t we?

You’re below and standing (you know we dream awake and standing)

We’re below and standing (my people are below and I have faith in them)

Are we standing (or else?)

You’re below and standing / we’re below and standing / we’re standing.

 

posted by O GarcíaDecO García on 22

Voice-over:

…our people’s grief has been named by those who’ve been suffering it for the last 515 years… / …the dispossession and theft of our lands and natural resources… / …to reach the point where money would rule… / …the higher ups would win and us, who are the colour of the earth, would lose…

Spoken Intro:

We’re down here, they’re up there, bastards!

Up the street, down the street, paths are made by walking.

Chorus: 

Up the street, down the street, go on, so long!

Up the street, down the street, so long, go on then!

Rap I:

Sliding slowly / tension when you reach the station / hold on tight, this bus is on the move, yo / and the propaganda of the ruling classes is spread over the walls of squalor / constant elections for different thieves, they change their names but everything’s the same / they change everything so everything’s the same, the same social Establishment / Wake up! Say it yourself, what do we say? / They hold a monopoly on violence / Disobedience! Everyone must fight in their lives / you gotta fight in your own world / because you’re artists / we are world artists! / We paint utopias, we’re actors changing realities, musicians making reports with musical notes / and the paintings are waiting for the colours to paint them / cause, you know: in this globalization all balloons explode / oxygen cylinder for those from below and to the left / for the heart, people’s heart is pumping / An alternative found in self-management, an alternative to be autonomous in decision making / democratizing information through counter-information / take action, press ON, take steps against manipulation / and if you’re feeling stronger now, let’s go on… / Come on!

Chorus: 

Up the street, down the street, go on, so long!

Up the street, down the street, so long, go on then!

Rap II:

Loads of people in this world believe in hope /disobedience against impunity / and I make your voice mine / sisters and brothers with the colour of the earth, natives fight! for their rights / they shout! They shout with no voice at a deaf Establishment which keeps them mute and now shout: / Rebellion, rebellion! / rebellion and joy, rebellion and joy! / Stand up you people! Stand against social injustice lurking around in this world / and if you’re feeling stronger now, keep walking… / Come on!

Chorus: 

Up the street, down the street, go on, so long!

Up the street, down the street, so long, go on then!

(repeat)

Final:

Rebellion, rebellion! / rebellion and joy, rebellion and joy!

(repeat)

 

posted by O GarcíaOutO García on 25

WIRIKUTA.

 

Abrimos as portas

e logo de pedir permiso

e ofrendar con flores,

galletas, augardente e canto

comezamos a procura

da cornamenta luminosa

de Watemukame.

 

Xa se discernía

o novo ciclo-mundo,

á sombra do huizache,

baixo a atenta mirada

de todo o sagrado lugar.

 

A intelixencia do Universo

a propiciar revelacións durmido,

e alí estabas con toda a plenitude árida

para sanarme, para limparme

leváchesme en peregrinación

ao país de Wirikuta.

 

Deixando a codia

para ir ó miolo

no centro da nada

na plenitude

de todo.

 

O García “Espalda Kemada”

Febreiro, 2012.

posted by O GarcíaOutO García on 25

Intro salsa (o texto está lixeiramente modificado respecto a voz falada do Subcomandante Marcos en Rúa Arriba):

El dolor de nuestros pueblos / ha sido nombrado por quienes lo padecen / desde hace más de 500 años / el despojo y robo de tierras y recursos naturales / para llegar a donde mandara el dinero / los de arriba ganaran / y nosotros los colores que somos de la tierra, perdiéramos, perdiéramos.

Retrousos: 

(Están transcritos en Rúa Arriba)

Rapeos:

(Ver a transcrición en Rúa Arriba o único engadido é o seguinte:

…E se agora vos sentides fortes, sigamos camiñando.)

Voces salsa:

Y los colores se van para donde manda el dinero…

(Repitese)

posted by O GarcíaOutO García on 20

*(Octavio Paz escribiu hai moitos anos

unha frase que me ía servindo de bandeira,

entre a negra e a vermella: “La revolución

que viene es la fiesta, el principio del principio

que regresa”. Pero agora creo que xa non lle

interesa o pincipio dese regreso. E

podo pervertirlle a súa frase: “A Revolución

que ven é a de Chiapas, as víctimas maias

do principio que se rebelan, regresando a

un futuro desexado…” Todos somos Marcos!

Todos EZLN, nas selvas Lacandonas do que

 nos foi prohibido!…)

 

IX

(Amor e sangue en Chiapas)

Ando á procura dunha ollada súa

que me confirme a fe que teño nela

e avanzo a cegas coa maior firmeza

noutra rebelión xusta que interna

nunha urxente esixencia de certezas

para este corazón rebelde e zapatista

obrigado a loitar polo evidente

cunha serea furia

antiga e sabia

 

Desde o amor que resiste ó que o reprime

con ela por compaña como antes

ou eu só ben armado de nostalxias

deixareime invadir de sangue maia

para que retorne á súa propia terra

ou consiga vivir outras mil vidas

en loita contra o mundo

se é preciso

crebándolle o pescozo e desviando

á historia do seu curso

xunto coas mesmas víctimas

de sempre.

                                         xullo, 95

(Lois Pereiro “Luz e sombras de amor resucitado” do libro Poesía última de amor e enfermidade 1992-1995)

*Respectase a estrutura orixinal do poema aínda ke non coincida coa estrutura da musicación do mesmo. Anexase ademais a transcrición da voz do propio Lois Pereiro que aparece no tema.

Voz falada:

“…e que eu que me movía entre as bandeiras vermellas e as negras, significaba un punto de equilibrio, esa fermosa revolta utópica e con tanto futuro como a de Chiapas… mesturando a miña propia postura ante a vida, o meu propio amor pola vida e polas persoas, cun xeito que me parecía dos máis dignos para intentar cambiar as cousas”.

 

posted by O GarcíaOutO García on 9

Rapeo García:

Somos a factoría do outro sonido, “ke chido!” Ei Mou dispárame un pepino! / Croma e Mourón Rapapoulo Produccións / Chegamos, gravamos, nos adentramos nos corazóns e nos cerebros dos humanos / Estate atenta, estate atento, estate alerta, permanece alerta á lingua sempre esperta. O oficio da palabra sagrada akí en San Cristobal de las Casas ou en La Habana / Dillo ti, mi pana. “Buscamos el nirvana”. Oradores nocturnos, rabudos, activistas musicais aplicando temáticas político-sociais contra grandes empresas internacionais / ke moven un dedo e moven un estado, en México, en Galiza ou en calkera lado / por eso estamos coa loita dos pobos de abaixo e á eskerda, pola nai Terra a nai natureza / ke no te dé flojera! Non teñas preguiza! / Lengualerta, Espalda Kemada, ouvido atento, a corazón aberto, así ke xa sabes, sempre espertos!

Retrouso:

Mantente en alerta permanente, ante un sistema intransixente porke só os peixes mortos seguen a corrente (seguen a corrente).

(bis)

Rapeo Lengualerta:

Ya sea en México o en Galiza lo gritamos fuerte / la tierra no se vende! A terra non se vende / Con música y lírica consciente se defiende y por ende nuestro contratake es más potente / Que no le digan, que no le cuenten, que no especulen, que sólo mienten, mienten, mienten / Tiemblen multinacionales criminales, tiemblen, porque para estos Mcs no son rivales / Llegaron los que confeccionan verso a subverso, los que con las palabras trazan caminos alternos/ hacia adentro, no te olvides de buscar adentro la fortaleza para dar tu máximo esfuerzo porque/ en esta era que gobierna el dios dinero estar despierto es necesario y bien plantados en el suelo/porque el ritmo puede más que su armamento, porque este sonido es sólido y tiene sustento (tiene sustento).

Retrouso:

Mantente en alerta permanente, ante un sistema intransixente porke só os peixes mortos seguen a corrente (seguen a corrente).

(bis)

Voces adicionais e scratches vogais:

A Terra non se vende, se cultiva e se defende, se cultiva e se defende!

(Bis)

A Terra non se vende, el ritmo puede más que su armameto, más que su armamento…

Lengualerta, García Mc, Gende Beat,  facendo uso da palabra, in xochitl in cuicatl, como é?, el otro sonido está por todos lados escuchalo, está por todos lados o outro son, en náhuatl, en galego…

 

posted by O GarcíaOutO García on 4

Rap 1:

Sabes ke soñamos espertos e de pé / a miña xente está abaixo e nela teño fe / tómate un té ou tómalle un café / escoita a poesía insurxente ke se desprende, en conversas do cotiá, haaaaaa, sabedoría popular / sodes faro, sodes intelixencia sen estudar / sinto o desprezo ke por séculos se está a pousar enriba de nós / e eu creo en vós / mecagho na tos-ferina / a música é a miña medicina neste clima gris de mentes grises resignadas ke contaminan o humano do humano / por eso eu creo en vós: humanistas de a pé! / sodes esperanza rebelándose / enchendo de solaz o ambiente / eu creo en vós, eu creo en xente coma Xosé Reigosa, defensor da Ría nosa.

Scratches:

(A Ría Non Se Vende / Salvemos Monteferro)

Rap 1 (2ª Parte):

E dígocho en verso ou en prosa / parte do meu Pobo está na foxa común / e na escola ocultáronnos a historia, a nosa historia / a historia dos vencidos / e camiñamos sen memoria? E temos autofobia? / E a historia oficial está orgullosa de ke nos domesticou / pero eu digo ke non / Sodes fonte de vida! / Mulleres rebeldes conkistando dereitos / Mulleres, homes e outros amores / ke estades cansas de padecer tantas e tantas dores. / E tantas dores.

Retrouso:

Estades abaixo e de pé / estamos abaixo e de pé / estamos de pé, como é?

Estades abaixo e de pé (sabes ke soñamos espertos e de pé)

Estamos abaixo e de pé (a miña xente está abaixo e nela teño fe)

Estamos de pé (ou ke?)

Estades abaixo e de pé / estamos abaixo e de pé / estamos de pé!

Rap 2:

Como a nai de Xosé Tarrio, Pastora, muller grande e loitadora / contra as mazmorras dun estado ke tortura como na ditadura / e tanta, e tanta xente anónima / á ke nunca lle porán unha estatua nin unha escultura / para os ke están aí arriba somos basura / números, escoria, masa muda / pero o ritmo e a poesía é unha bomba ke esboura na túa cara / como bala perdida de mara en Ciudad de Guatemala / Tegucigalpa resiste!, como Managua / San Salvador, Hip Hop, pai e creador / de mundos novos de color para a xente ke está somerxida na dor da miseria, creada polo capital / por eso o Rap rebelde está en todas partes, en Taiwan e Senegal / este son é crudo e duro como obreiros do metal / esto vai rematar mal, con bancos ardendo en cada capital / soñamos espertos e de pé, con un mundo no ke non nos mande ninguén / ke non sexamos nós, como zapatistas en ejidos ocupados, recuperados aos latifundios / autónomos! / como a toma de Illa Zapatera en Nicaragua / nunha embarcación rebordante de labregos sandinistas / e máis Antón Iglesias de Noia supurando dignidade e loita / xente ke fai falla e moita / nesta IV Guerra Mundial, como os Monchos ke no mundo foron, son e serán / sodes esperanza rebelándose / enchendo de solaz o ambiente / sabes ke soñamos espertos e de pé / a miña xente está abaixo e nela teño fe, abofé, sempre!

Scratches:

(…)

Retrouso:

Estades abaixo e de pé / estamos abaixo e de pé / estamos de pé, como é?

Estades abaixo e de pé (sabes ke soñamos espertos e de pé)

Estamos abaixo e de pé (a miña xente está abaixo e nela teño fe)

Estamos de pé (ou ke?)

Estades abaixo e de pé / estamos abaixo e de pé / estamos de pé.

posted by O GarcíaSetO García on 27

Voz en off:

… el dolor de nuestros pueblos ha sido nombrado por quienes lo padecen desde hace 515 años… / …el despojo y robo de tierras y recursos naturales… / …para llegar a donde mandara el dinero… / los de arriba ganaran y nosotros, el color que somos de la tierra, perdiéramos…

Intro falada:

Nós estamos akí abaixo, eles están aí arriba, cabrones!

Rúa arriba e rúa abaixo, faise o camiño.

Retrouso: 

Rúa arriba, rúa abaixo, ándale! Que le vaya bonito

Rúa arriba, rúa abaixo, que le vaya bonito, órale!

Rap 1:

Suavemente deslizándote / tensión ao chegar á estación/ agárrese, que este camión se mueve, güei / e a propaganda dos poderosos cobre os muros da miseria / eleccións constantes de ladróns diferentes, cambian de siglas pero nada varía / cambian todo para ke todo siga igual, mesmo sistema social / Esperta! Dillo ti, como é?/ Teñen o monopolio da violencia / Desobediencia! A loitar cada un na súa vida / a loitar cada un no seu entorno / porke sodes artistas / somos artistas do mundo! / Pintores de utopías, actores ke mudamos realidades, músicos ke denunciamos con notas musicales / e as pinturas esperan a ke as cores as pinten/ porke xa sabes: nesta globalización tódolos globos esbouran / balón de osixeno para os de abaixo e á eskerda / para o corazón, bombea o corazón dos pobos / Alternativa en forma de autoxestión, alternativa en forma de autonomía na decisión / democratizando a información por medio dos medios de contra-información / pasa á acción, ponte en On, actívate ante a manipulación / e se agora vos sentides fortes, sigamos camiñando… / Vamos!

Retrouso:

Rúa arriba, rúa abaixo, ándale! Que le vaya bonito

Rúa arriba, rúa abaixo que le vaya bonito, órale!

Rap 2:

Ke somos moitos no mundo ke cremos na esperanza / desobediencia, ante a impunidade / e fago da vosa voz a miña voz / irmás e irmáns da cor da terra, indíxenas loitan! polos seus dereitos / berran! Berran en silencio a un sistema xordo ke os enmudece e agora berrade: / Rebeldía, rebeldía! / con alegría, con alegría! / Arriba xente! Erguédevos ante as desigualdades ke neste mundo asexan / e se agora vos sentides fortes, sigamos camiñando… /Vamos!

Retrouso:

Rúa arriba, rúa abaixo, ándale! que le vaya bonito

Rúa arriba, rúa abaixo, que le vaya bonito, órale!

(Bis)

Final:

Rebeldía, rebeldía/ Con alegría, con alegría

(Bis)

posted by O GarcíaXulO García on 8

CANCIÓN TRISTE.

 

Canción ke non

fracasos, medos e serrín

e rinse, rinse cando camiño louco polo rin

expoñendo as hemorraxias internas baixo a luz dos focos.

 

As cancións alegres non son atrevidas

espido diante dun micrófono

esta canción non se escoita      son

xemidos silenciosos en un gramófono

antigo, moi, moi antigo

berros de frustrados dende o pozo

ken-o sabe?

kedar afónico

apagase a voz

triste

é o cantar que nin canto Rosalía.

 

Canción que non o é, non pode, canción dun tempo de guerra a punzar no centro, a si e a xa non, sentir?

guerra-interna                                   guerra

guerra-externa                                  guerra

NADA

 

e as flores agora non keren nacer

non poden

é un tempo triste,

necesario.

 

Outono 2011 e Xullo 2012.

o garcía

Fatoumata Diawara – Sowa

posted by O GarcíaXuñO García on 7

CACTO

Mentres o cacto medra

a vida se altera

e mentres,

as catapultas do reloxo

lanzan perversión ao aire

e mentres, a vida é un cacto

catapultado a un reloxo.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

O García.

8-2011

posted by O GarcíaAbrO García on 19

 

Comunicado elaborado con motivo da acción de Labregos do Tempo dos Sputniks nun Ciclo na Biblioteca de Galicia na Cidade da Cultura e os porqués:

 

LABREGOS DO TEMPO DOS SPUTNIKS REALIZAMOS UNHA EXPROPIACIÓN ECONÓMICA HOXE Á FUNDACIÓN CIDADE DA CULTURA.

Quen forma a Fundación Cidade da Cultura?

Pois está gobernada por un padroado composto da seguinte maneira:

Presidente de Honra.

Presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo

Presidente do Padroado.

Conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Jesús Vázquez Abad

Vicepresidenta.

Conselleira de Facenda, Elena Muñoz Fonteriz

Vogal.

Conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, Agustín Hernández de Rojas

Secretario.

Secretario Xeral da  Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Jesús Oitavén Barcala

E ademáis polas seguintes persoas.

Secretario Xeral de Cultura, Anxo Manuel Lorenzo Suárez

Alcalde de Santiago de Compostela, Xerardo Conde Roa

Director xeral do Patrimonio Cultural, José Manuel Rey Pichel.

Directora xeral de Comunicación, Mar Sánchez Sierra.

Secretaria xeral para o Turismo, María del Carmen Pardo López.

Presidente da Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC), Juan Carlos Fernández Fasero.

Secretaria Xeral Técnica e do Patrimonio da Consellería de Facenda, María Socorro Martín Hierro.

Director Xeral de Política Financeira e Tesouro, Manuel Galdo Pérez.

Representante de Novagaliciabanco.

Representante de Telefónica, S.A.

Ademais existe outro Padroado denominado Fundación Gaiás ou “Patróns” textualmente. E xunto cos gobernantes da Cidade da Cultura din que apostan decididamente pola cultura en Galicia como eixe de cohesión social así como o fomento do progreso sostible da sociedade galega… vexamos quen son:

Novagalicia Banco

INDITEX

INVERAVENTE

Gas Natural-Fenosa

Fundación Barrié

Banco Gallego

Coren

Campo

Gadis

Grupo Nosa Terra 21

Astilleros Barreras Vigo

Estrella Galicia

R

Monbus

Porque Labregos do Tempo dos Sputniks actúamos hoxe na Cidade da Cultura no Ciclo Galicia, Ceo das Letras 2012 e para que?

Por unha banda nós gustamos de participar en actos que difunden a obra de Celso Emilio Ferreiro, porque o admiramos  e porque é un dos nosos principais poetas nacionais, ademais porque nos da nome neste proxecto cun dos seus versos e habitualmente musicamos a súa poesía. Pero por outra hai unha contradición clara en canto ao espazo no que se realiza o acto que para nós resúmese nos seguintes puntos:

  • A cidade da Cultura é un mausoleo do recentemente falecido Manuel Fraga Iribarne, un macropanteón do ex ministro franquista e presidente da Xunta de Galicia, tentando así deixar un gran legado que obviamente se lle foi das mans… un panteón faraónico que soterra boa parte do presuposto público nun lugar afastado da poboación e das necesidades básicas a nivel cultural. Púxose en marcha coa construción inacabada deste complexo un auténtico espolio de fondos públicos (máis de 400 millóns de euros ate o de agora) en beneficio de uns poucos e en detrimento de unha auténtica activación da programación cultural nas aldeas, nas vilas e nos barrios onde a cultura está viva e faltan medios e propostas. Este lugar está xa a hipotecarnos. Un proxecto sofisticado e luxoso que forma parte así mesmo da depredación do territorio, ao que desgraciadamente xa estamos moi acostumados (o Monte Gaiás) pois sempre se realizan en nome do progreso.

 

  • Ademais quen goberna a Cidade da Cultura está apostando por unha actitude claramente hostil cara a nosa lingua e cara a nosa Cultura en xeral, como se de unha especie de apartheid cultural se tratase ou dunha broma macabra levada a cabo por persoas con actitudes reaccionarias que censuran, reprimen e recortan todo o que teña que ver coa cultura galega, libre e de base. Nós facemos música dende o Pobo e para o Pobo e decidimos como estratexia reapropiarnos do público, dada a exclusión a quee moitos artistas, educadores e programadores nos vemos sistematicamente sometidos. Son cartos de todos e todas. Hoxe estivemos aquí sabendo que non é o habitual, non é o común que xente coma nós participe nestes ciclos e espazos. Temos que dicir tamén que houbo xente que traballa neste lugar que nos tratou ben, con respecto e estamos agradecidos neste caso polo trato recibido por parte de xente traballadora e de boa fe. Fixemos o noso traballo o mellor que sabemos e respectamos ao público, sen embargo non podemos ser partícipes neste caso por omisión da coitelada que están a padecer as xentes do común, tódolos sectores subalternos da sociedade que temos que padecer o saqueo constante dos nosos recursos para un uso pintado de Cultural e que non é máis que centralista e elitista.

 

  • Polo tanto cedemos a cantidade de 1000 € a un proxecto social e autónomo, neste caso educativo e transformador, e que traballa a prol da lingua galega: A escola de ensino galego SEMENTE. Un proxecto da Gentalha do Pichel,  eles e elas saben moi ben do que falamos pois lonxe de seren apoiados proxectos deste tipo son a cada paso perseguidos.

O dito, saúde! e forza!

Que viva a Cultura Libre nas aldeas, nas vilas e nos barrios!

Labregos do Tempo dos Sputniks. 14 de Abril de 2012. Compostela.

posted by O GarcíaMarO García on 16

Cando miredes a Ría de Vigo e vexades un monte no alto de Nigrán ke non está completamente urbanizado sabede ke se chama Monteferro. Sabede ke está vivo porke o colectivo “Salvemos Monteferro” protexeuno con Xosé Reigosa á fronte. Sabede que o Xosé foi unha peza irrepetible neste rompecabezas que chamamos Rede Galiza Non Se Vende, pois propiciou e sustentou a mesma como poucos ou se cadra como ninguén. Era tremendamente especial a nivel de representar a dignidade rebelde ke nos move. Sabede ke este compañeiro era un dos imprescindibles (aínda ke a el non lle gustaría esta definición). Síntoo Xosé, pero si, ti eras, es e serás un deses. O seguinte texto é unha carta en voz alta desde o persoal, non podo escribir desde a distancia, desde a frialdade, non podo. Van pois apenas unhas liñas a un grandísimo amigo, a un compañeiro de loita social, a alguén ke coñecín relativamente tarde mais nestes poucos anos compartimos moitos momentos moi intensos de fraternidade, un home humilde e sinxelo, enorme en esencia, humano ata o infinito.

A Xosé Manuel Reigosa Solleiro (Xosé Monteferro) de Serxio Regos “O García”.

Xosé, compa. Onte chegoume a noticia… agora sinto unha dor infinita porke es unha das persoas ke máis kero e respeto no mundo e, cústame pensar ke xa non poderemos desfrutar da túa presenza física. Cústame moito.

Estou saíndo no tren cara a túa Ría, a nosa, a dos compas, a ke non está a venda, ese espazo común de terra, xente e sal ke moldeaches con agarimo no facer. Vou mirar as Cíes, vou cara a Ría, a ke non se vende e tódolos carroñeros keren facer negocio con ela, como con todos e cada un dos espazos naturais da Terra, a ke pertencemos.

Porke sabemos ke son chulos, chulos do territorio e exercen como tal, nunca se sacian, pero para definilos nada mellor ke a túa sinxeleza e humor, como saído dun western, no medio dunha frase desas túas interminables e con voz susurrante : “…os malos”.

Vou no tren lento, penso ke nunca foi tan lento, cara a Ría a xunto ós teus, a xunto ós compas, para estar ó teu carón e falarche, teño tanto ke dicirche… e sobre todo tanto ke escoitarte pois desde ke te coñezo non deixei de aprender meu. Pra min es como a encarnación da esperanza, tronzas as barreiras xeracionais coa túa proximidade.

Vou no tren, para estar a túa beira, neste tren ke debera ser realmente do común e non como a alta velocidade elitista que tanto cuestionaches e asegúroche cuestionaremos, por formar parte de unha estratexia depredadora do territorio, ke só lle interesa ao capitalismo salvaxe, xa sabes nós somos pasmós-peatós e non hai máis.

Vou ao teu carón parece ser ke a despedírmonos de ti… pero eu kero escoitarte máis, ke me fales do decrecemento, dende o neolítico! Como acostumas a facer… cóntame si,  porke o teu libro sobre o tema xa debe estar bastante encamiñado, ou ke? É cando máis precisamos dos teus coñecementos, da túa lucidez, da túa paciencia, da túa calma e da túa digna rabia cando hai ke tela. Agora é cando máis precisamos do teu humor, nestes tempos ke corren, fálame do decrecemento unha vez máis… da biodiversidade da Ría, transmíteme o teu AMOR con maiúsculas pola Terra. Veña Xosé ke eu comprométome a transmitirllo aos demais como poida. Dime.

Ah! E cántame a de “Al vent” e a de “se non tedes sachos traémolos nós…” ke aínda imos conversar dun par de temas un ratiño máis… ke digo un ratiño máis si sempre nos pasa o mesmo e remata por iluminarnos a raiola do amencer…

Xosé, eu noméote: Xosé Monteferro, noméote e vives, nomeámoste e pensámoste e estás akí con nós por iso non falo en pasado, porke negámonos a perderte. Todo o ke construímos é indestrutible aínda ke perdamos a vida, ti vivirás sempre en min, en tod*s nós, e nos montes e na Ría, e en cada loita antisistema como a ti che gusta dicir, non antisistémica como sempre che digo eu… E ti coa túa brillante intelixencia dicías “non! antisitema, porke sistémica son tódolos sistemas, e a nós, o ke non nos gusta é este e imos construír outro mellor…”

 

Quien nombra llama.
Y alguien acude, sin cita previa, sin explicaciones, al lugar donde su nombre, dicho o pensado, lo está llamando.
Cuando eso ocurre, uno tiene el derecho de creer que nadie se va del todo
mientras no muera la palabra que llamando, llameando, lo trae.

Eduardo Galeano.
“Ventana sobre la Memoria”, en Las Palabras Andantes. Ed. Siglo XXI.

 

 

Días despois do seu pasamento celebrouse unha homenaxe en Monteferro e botáronse as súas cinzas ao mar ke tanto coidou  (e ke agora coida del) desde o monte ke tanto protexeu (e ke agora o protexe).

 

Xosé, pasou unha semana e algo da túa despedida e agora estou en Monteferro. Está isto ateigado de xente! E hoxe non sinto dor, sinto alegría, orgullo, e non son o único, escoitáronse akí moitas emocións de boca de xente moi diversa en idades, de diferentes lugares, de diferentes colectivos, da túa familia e amigos… E sentín ke andabas por akí entre a xente fumándolle un cigarro coa túa presenza inevitablemente agarimosa, de paz.

Unha homenaxe do pobo humilde e sinxelo como te mereces, uníndonos unha vez máis a tod*s entorno á terra, como acostumabas facer. Poesía, palabras, colectividade, natureza, xantar popular… Información rigorosa sobre a situación ambiental actual de Monteferro e todo o Val Miñor da man do teu irmán, asemblea, acción na rúa, música…

Estás xa na memoria colectiva, burlaches a morte! Como fixeches!?

O amor polas persoas, pola Terra, pola vida, sempre situado abaixo e de pé. Canto nos deches meu, canto, canto. Sempre con alegría, de arriba pra baixo, caravanas de concertos, conversas mil, asembleas a eito, manifestacións, notas de prensa, redacción e sobre todo sintetización de manifestos… sempre sumando. Sen alentar. Un espírito libertario, nada dogmático, xa che vén de familia: Ricardo Mella, Urania Mella… O teu compromiso admira a ken o mira meu, es xustamente todo o contrario á covardía.

Téñolle escoitado aos indíxenas de Chiapas unha definición das persoas especialmente respectadas pola comunidade por seren defensoras do Colectivo, da Cultura e do máis importante de todo, a terra e o territorio no seu conxunto. A Nai Natureza na ke se sustentan os Pobos, pois sen Terra viva non hai vida digna, non hai nada… “Los Guardianes” din, os ke garanten a protección do espazo territorial, “hasta morir si es preciso” din. Unha definición ke me ten chamado moito a atención e xa o teño falado contigo Xosé porke pra min es “O Gardián da Ría” e por extensión un Gardián, un guerreiro, ke ofrendaches o mellor de ti polo ben común, un bo e xeneroso como xa dixeron máis compas. O noso Xosé, gardando a biodiversidade da Ría xa desde os ollos de Monteferro. Gardando a Ría, como nós te gardamos a ti pois xa non te podes ir. Conseguíchelo, permaneces. Transmítesnos toda a forza para seguir defendendo o ke é de todos e todas. Hai un compromiso, unha débeda pois, de defensa da xustiza e da liberdade ke alimentaches e ke non se pasará por alto, asegúrocho.

Saúde e Terra camarada! E unha aperta rebelde desas ke nos damos a última hora cando xa se foron todos despois das asembleas, e do xantar e… akí estamos, no crepúsculo, ti máis eu felices coma nenos, conspirando por algo mellor, xunto aos todos e todas ke somos… compa! seguimos!

Xosé, vives!
A loita sigue!

Goberne ken goberne, Monteferro non se vende!
Goberne ken goberne, A Ría non se vende!
Goberne ken goberne Galiza non se vende!
Terra viva e vida digna para tod*s.

 

Referencias do Xosé:

Video Xosé falando en Massó (Cangas)

Video Xosé falando en Vigo.

 

Referencias póstumas recompiladas:

Homenaxe a Xosé – Video Galiza Contrainfo
Galiza Non se Vende I
Galiza Non se Vende II
Envolventes as Palabras
Fotos Galiza Contrainfo

 

Este texto foi publicado no Dioivo (Medio de comunicación cooperativo en galego) na sección de Obituarios neste Marzal de 2012: www.dioivo.eu/obituarios

posted by O GarcíaMarO García on 5

 

(Texto repartido o pasado día 3 en Baiona nunha acción ludico-reivindicativa con motivo da “Festa da Arribada”)

 

Baiona. Sábado 3 de Febreiro de 2012. FESTA DA ARRIBADA?

NADA QUE FESTEXAR.

O mal chamado descubrimento de América foi un proceso de conquista e polo tanto de ocupación militar do territorio americano. É certo que sempre se nos impuxo a visión dos vencedores pero nós: A Ría Non Se Vende (Galiza Non Se Vende) poñémonos do lado dos vencidos porque sería inhumano facer o contrario.

Non nos parece responsable regocijarse a modo orgulloso sobre o xenocidio mais brutal da historia da humanidade. A conquista bélica do continente americano supuxo (e supón) a aniquilación de millóns de persoas a través da guerra, a escravitude e as enfermidades levadas polos imperios católicos europeos do momento, principalmente o imperio español. É incalculable a desaparición forzada de Culturas enteiras a nivel masivo, hoxe os Pobos Orixinarios superviventes resisten e seguen a padecer a explotación, a represión, o desprezo e o despoxo dos seus lexítimos territorios en man común que historicamente protexen. O saqueo dos recursos naturais é o principal interese das empresas multinacionais nesta etapa Neocolonial. Un proceso de exterminio que fai responsable tanto a gobernos nacionais americanos (como o mexicano, por poñer un exemplo) como tamén responsable aos malos gobernos da Xunta de Galicia e do Goberno de España asinantes de diferentes tratados de libre comercio con ese Narco-estado corrupto que é México.

Nós, recoñecémonos como compañeir*s de loita dos Pobos Indíxenas rebeldes e organizados autonomamente pola defensa dos seus usos e costumes, así como a defensa do territorio. Somos unha Rede de Colectivos e Individuos en defensa do territorio e posicionámonos  do lado dos que padecen a guerra máis longa da historia da humanidade. Unha guerra que dura máis de 500 anos e que ten como obxectivo a conquista dos seus lexítimos territorios e o exterminio dos seus pobos orixinarios e labregos que aínda resisten. Somos conscientes de que este é un proceso global levado a cabo dende o sistema capitalista na súa actual etapa neoliberal, ou ditadura dos mercados, todos os sectores subalternos da Humanidade estamos afectados de xeito directo. Reprodúcense os modelos de brutalidade contra terras e xente como na colonización de América dende 1492, agora en todo o mundo, si cabe, de xeito nunca antes tan agresivo, masivo e estendido.

 

Vivan os Pobos Indíxenas en loita!

Viva a dignidade rebelde!

A Ría Non Se Vende-Galiza Non Se Vende.

Terra viva e vida digna para tod+s.

 

Organiza:

A Ría Non Se Vende.

Colectivo Berra!

Mais info en:

Encuentro de Pueblos Indígenas de América.

Colabora:

Fuga Em Rede (Colectivo Galego de Acción Global)

 

 

O seguinte poema Nahua está tomado do manuscrito indíxena de 1528, describe con un dramatismo extraordinario cal era a situación dos sitiados durante o asedio de México-Tenochtitlan. Aparece no capitulo XV “Cantos tristes de la conquista” do libro Visión de los vencidos de Miguel León-Portilla.

 

Los últimos días del sitio de Tenochtitlan

 

Y todo esto pasó con nosotros.

Nosotros lo vimos,

nosotros lo admiramos.

Con esta lamentosa y triste suerte

nos vimos angustiados.

 

En los caminos yacen dardos rotos,

los cabellos están esparcidos.

Destechadas están las casas,

enrojecidos tienen sus muros.

 

Gusanos pululan por calles y plazas,

y en las paredes están salpicados los sesos.

Rojas están las aguas, están como teñidas,

y cuando las bebimos,

es como si bebiéramos agua de salitre.

 

Golpeábamos, en tanto, los muros de adobe,

y era nuestra herencia una red de agujeros.

Con los escudos fue su resguardo,

pero ni con escudos puede ser sostenida su soledad.

 

Hemos comido palos de colorín,

hemos masticado grama salitrosa,

piedras de adobe, lagartijas,

ratones, tierra en polvo, gusanos…

 

Comimos la carne apenas,

sobre el fuego estaba puesta.

Cuando estaba cocida la carne,

de allí la arrebataban,

en el fuego mismo, la comían.

 

Se nos puso precio.

Precio del joven, del sacerdote,

del niño y de la doncella.

 

Basta: de un pobre era el precio

sólo dos puñados de maíz,

sólo diez tortas de mosco;

sólo era nuestro precio

veinte torta de grama salitrosa.

 

Oro, jades, mantas ricas,

plumajes de quetzal,

todo eso que es precioso,

en nada fue estimado…*

 

*Ms. Anónimo de Tlatelolco (1528). (Biblioteca Nacional de París)

 

posted by O GarcíaMarO García on 5


GALIZA NON SE VENDE!

 

O día 15 de Febreiro saímos a rúa pola defensa da terra e do territorio. Porke vemos perfectamente como a clase política deste país goberna para o grande capital e non manda obedecendo as xustas demandas, dos veciños e veciñas das aldeas, das vilas e dos barrios.

A outra democracia, a directa, a real, a de base, a participativa, está akí e agora, exercémola en cada momento das nosas vidas, en cada asemblea, en cada loita. A súa suposta democracia exclúenos, non nos toma en conta, levan adiante os seus plans de negocio e privatización neoliberais sen miramentos. Ninguén pode mandar en nós nin impoñernos os seus sucios negocios pola forza, para explotarnos, desaloxándonos e desarraigándonos, desprezándonos, reprimíndonos.

Agora e o momento de comezar a construír autonomamente en movemento “outra cousa” porke sen territorio non hai vida, non hai nada. Tamén e o momento de destruír, destruír este sistema ke non nos vale, ke nos humilla, destruír-construíndo. Por iso keremos “outra cousa” mellor, ke é nada mais nin nada menos ke un arco da vella de moitas cores, de tódalas cores. Iso e o ke keremos.

Nós como Fuga Em Rede desde as nosas loitas locais fomos a coñecer aos outros nosoutros, nesta páxina web difúndense a diario outras loitas globais anticapitalistas, para ke nos coñezamos entre nós, os todos e as todas ke somos. Seguimos neso, en Galiza e cos nosos irmáns e as nosas irmás de diferentes cores de polo mundo todo.

Pola defensa do territorio, con dignidade, abaixo e a eskerda.

Goberne ken goberne: Galiza Non Se Vende!!

Fuga Em Rede.

11 de Febreiro de 2009.


posted by O GarcíaOutO García on 16

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

Non estou de paso

estou para kedar,

coas flores co mar

contigo con vós

Renacerei mil  e unha veces

no sal

na doce comisura dos teus beizos,

non estou de paso

decidín kedar sempre

akí,

porke non podo, por eso

transgredo o estipulado

decidín estar sempre

agora e logo

en ti, en vós

no sal e nos pensamentos;

coma os antergos.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

15 d´Outono 2011. O garcía.

posted by O GarcíaSetO García on 26

Soño de náufrago.

Esperta!

Afúndese o barco,

náufrago, veste nunha illa deserta chea de peña

golpeado, medio afogado

érgueste como podes, camiñas.

E a pesar da dor, golpeado, camiñas

e  logo corres pola illa deserta

chea de peña, corres desesperadamente

e sobes ao punto mais alto

e despeñaste,

pra volver a caer no mar

e así espertar de verdade…

Téntante afogar.

Non hai verdade

rebuleste, saes como podes

cara a superficie

agora podes ver a cara desas vítimas

ke son os teus verdugos.

Espertas (supostamente) unha vez mais

-Marcho de akí.

Voume vivir a unha illa deserta… sen xente-

Xente,

xente cara un mesmo lugar.

Xente abraiada polo solpor (oxalá)

Persoas

persoas-natureza

seres humanos-eu

natureza-eu

nesa maldita illa deserta, chea de peña.

O García.

posted by O GarcíaXulO García on 4

Ramona Esperanza

Ela é pekena
tan fráxil (aínda)
ela é unha nena
tan forte (xa) e
aínda é unha nena
****************
E unha nena
máis
xa fai de nai
sacalos irmáns adiante e os fillos ke virán
e a súa “condena”
***************
Ela é noviña pero
tan responsable
os seus ollos reflicten unha realidade tan dura
e a esa idade
***********

posted by O GarcíaXuñO García on 30

E un agasallo mais! ter bos amigos/compas ke bonito é, encheme de felicidade

e poñome algo colorado… comparto con vós. Do poeta, compañeiro de batalla

 e amigo Manolo pipas. Foi publicado no seu amplo e brillante blog ke él sí

actualiza a miúdo:

http://envolventesaspalabras.info/semblanzas-apertas-elexias/caderno-do-garc%C3%AD

Gracias compa! e SAÚDE.

caderno do garcía

órale amigo garcía
e benvido o teu caderno
que agardabamos hai tempo
entre chiapas e galiza

un caderno de viaxe
camiña digno e con raiba
na cidade e nas montañas
facendo comunidade

cronicas e poesias
palabras e ligazons
travesías con paixón
entre musicas garcía

ai cronista serxio regos
vas regando milpas e hortas
no solpor e mais na aurora
ai vai chido o teu caderno

o outro cronista

imaxe no zapatista caracol
de oventik no mencer do 1-1-2009

posted by O GarcíaXuñO García on 20

Vivimos entre o mármore

e non keda espazo

para nós!

xxxxxxxxxxxxxx

FENDEO.

xxxxxxxxxxxxxx

O García. Compostela Xuño 2011

posted by O GarcíaXuñO García on 20

En xaneiro deste ano chegoume un agasallo, o millor dos agasallos: Un poema en forma de acróstico do Compañeiro e Poeta Ramiro Torres.

Mil gracias Ramiro unha vez mais pola tremenda forza ke me envías pra seguir millor neste camiñar.

Compartoo agora con tod*s vós:

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Para o García, na imensa terra por chegar.


Ganhamos a precisão do sol entrando nas

Artérias do mundo, anulamos esta opaca

Rede do desencanto com a estrela cravada no

Cimo fluente de um fogo vivo, vertendo a

Imaginação deslumbrante na pirataria do coração:

Auscultadores das formas trepadoras da luz invicta.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Janeiro de 2011.


posted by O GarcíaMaiO García on 27

Somos
PEDRAS
masticadas
baixo o cemento.

O García. Rúa de San Pedro-Compostela. Agosto 2010.

posted by O GarcíaAbrO García on 4

corrido dun hiphopeiro polo deserto

ajá ándele chaparro
da terra do chapapote
xa nos vai o hiphopeiro
ao deserto do peyote

pois si que o jarsia ten
boa moral e papote
ala que tes pouco tempo
ándele vai a trote

carga pouco o morral
con frijoles e ejotes
coida ben a túa sombra
e tamén o teu bigote

saudos ao correcaminos
e tamen ao seu coyote
cóidate “pekerrecho”
e coida ben o pipote

un abrasote

o cronista
coa axuda
das dúas guadalupanas

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

>Do poeta e amigo Manolo pipas.

http://www.envolventesaspalabras.info/

posted by O GarcíaMarO García on 24

A VIDA REFLECTIDA NESE VAL.

Desde akí pódese ver o val

e a néboa  cubreo todo

pero, distínguese o río serpenteando

e o millo trepa polas ladeiras entre os penedos

o sol marcha i eu tamén

podo velo cos meus propios ollos

ese orizonte

e ke haberá  nesas montañas? Pregunto.

Costa abaixo camiño a Tuxtla e máis aló

rodando noutro camión ke se move

e non sei si chorar ou rir

as feridas lévoas gardadas no corazón

e despois destas montañas

non se sabe ke paisaxe virá (…)

Desde akí pódese ver o val e

a néboa  apoderase del

desde akí vexo o val e

a vida reflectida nel.

Tamén hai claros

e, distínguese o río serpenteando

e o millo ten tanta forza

ke medra entre os penedos

rezando ao sol

e vai asomando a lúa

ke akí e coma unha hamaca,

non podo camiñar

e non é polos pes.

O intenso frío dos altos

cae sobre o meu corpo

e prefiro non pensar demasiado

deixome levar

e as feridas lévoas no corazón

e preguntome, detrás desas montañas ke haberá?

Porke o terreo polo ke acostumo a camiñar

e demasiado irregular

cando cres ke camiñas con estabilidade, zas!

Detrás dos outeiros será mellor?

ou peor?

supoño ke os ke alí habitan

tamén camiñan entre o ben e o mal

ao fin e ao cabo

estas montañas polas ke agora camiño

saben moi ben o ke é chover bagoas

e derramar sangue moreno

por iso é tan alegre a rebeldía

por iso, é tan digna, a rabia.

O García. 01 09. Chiapas.

posted by O GarcíaMarO García on 23

VERGOÑA

A vergoña hoxe chamase estado de Israel.

As bombas do negocio dos porcos postos de pé

esbouran nas escolas.

Segue tomando o teu batido de fresa transxénico.

Ti de ke lado estás?

Como si só houbera dúas realidades,

estou do lado da vida,

centos de persoas asasinadas,

grávao na túa retina, a dignidade hoxe

chamase Palestina.

Nunca eskeceremos as loitas contra o muro 

en árabe i en hebreo

en inglés i en galego

a flor da autonomía activista 

sen autoridade 

nin israelí,

nin palestina.

O García. 01 09 (polo ar.)

Este poema foi publicado no antigo portal web de Fuga Em Rede e tamén na páxina “envolventes as palabras” do compañeiro e poeta Manolo pipas: http://www.envolventesaspalabras.info/etiquetas/por-palestina

posted by O GarcíaMarO García on 17

HIP HOP

INTERVENCIÓN na MESA REDONDA “Sabotaxe na fronteira. Arte e subversión na Galiza contemporánea” o 4 de Marzal do 2010 dentro das I XORNADAS GALEGAS DA EDICIÓN INDEPENDENTE na Biblioteca Pública Anxel Casal de Compostela. As xornadas foron organizadas por Estaleiro Editora e a editorial Corsárias.*

*O seguinte texto é unha versión lixeiramente corrixida.

Serxio Regos “O García”.

Boa tarde.

Kero agradecer a Estaleiro Editora e a Corsárias a invitación. Aproveito para felicitarvos polos vosos tan necesarios proxectos e por estas xornadas. Síntome moi feliz de compartir este espazo para a reflexión e a análise, para a palabra. Estes días akí estanse amosar bocexos e tamén realidades de eses/estes outros mundos posibles nos ke andamos, os ke procuramos sen acougo.

A NACIÓN HIP HOP ESTÁ ABAIXO E Á ESKERDA.

  1. A Escuridade. (Dúas voces dende a negritude)

Dende a cultura da morte e do medo, dende a periferia, dende o crac ke se proxecta dende arriba para manternos a raia, dende as túas entrañas, ai Imperio, dende o Norte si, dende a exclusión, dende a desesperación, a cultura da morte a violencia no barrio, a violencia entre a comunidade, gangs, adolescencia fumando crac, heroína, as armas circulan, o racismo institucional agora reproducímolo nós, as armas circulan, impórtame unha merda o ke digas, xuro ke te mato! De feito xa estás morto, somos mortos en vida.

Case non keda nada de nós, aldraxadas, arrincados da nosa nai Áfrika, asasinados, violentados por séculos explotados.

– Mais non todo está perdido… primeiro foron os cantos de traballo ke trouxemos de Áfrika, logo o Blues, a migración do Bluesman cara a cidade, do sur cara o norte, o trance nas Jam Sesións de Jazz, o Ritm & Blues, o Rock and Roll, o Soul, Black Power!! Panteras Negras e mailo Funk. Uaaaauuu!!! Somos negros e estamos orgullosos.

– Siii,  pero míranos estamos na pobreza extrema e matámonos entre nós, semella ke toda a rebeldía, aínda ke fora algo contra vento e marea fracasou.

Un ponlle unha man por riba do ombro ao outro ke ten unha pistola na man porke o kería asasinar e dille:

–          O mais escuro é antes do amencer.

2. A luz. (Unha luz ilumina dende o sur do Bronx)

Logo da viaxe de Áfrika Bambaataa por Sudáfrika e despois de coñecer a Nación Zulú, o xoven Bambaataa ex-pandilleiro percatarase de ke moitos dos xeitos de expresión no seu barrio, na rúa, gardan grandísimas similitudes coas formas de expresión do pobo Zulú. Nación por certo, ke o guerreiro Shaka Zulú convertera en todo un símbolo guerreiro da Áfrika enfrontándose con éxito ao Imperio Británico ke desembarcara polo cabo de Buena Esperanza xusto a veira de Cape Town, o Capetón dos mariñeiros Galegos.

Áfrika Bambaataa tivo ke percibir akela cultura guerreira e antiimperialista e debeu percibir tamén con claridade (por exemplo) ke cando os zulús se reunían e facían un corro e supoño ke tocarían diferentes instrumentos de percusión, e tamén estou seguro de ke alguén danzaba no medio de ese corro e as autoridades tradicionais, ou como alí se chamen, moi probablemente fixeran uso da palabra. Ao fin e ao cabo espiritualidade, ao fin e ao cabo rituais ke se daban por exemplo, cando se ofrendaba á natureza nalgún cambio cíclico. El viuno todo claro, a conexión era clara. Cambiara bastante o contexto, pero en esencia era o mesmo ke se facía no barrio, a pesar de tódolos intentos ao longo da historia de desdibuxar por completo as formas culturais ancestrais da comunidade negra.

No retorno desa viaxe, literalmente ás raíces, xa no Bronx o 12 de Setembro de 1973 dáse o milagre! acéndese a lus, a fundación da Universal Zulú Natión. O traballo pola paz na comunidade independentemente da cultura, relixión ou idade, é mais mesturando tódolos saberes, facendo especialmente fincapé nas formas ancestrais africanas non tivo acougo. Por ké non xuntar forzas para loitar por un fin común e por ke non facelo a través da arte?

Iso ke Bambaataa vira en Áfrika, os xeitos de danzar, recitar a palabra, a musicalidade, a pintura…conectouno totalmente co graffiti e o breakdance e outras formas de expresión ke se practicaban nas rúas do seu gueto no sur do Bronx. Eran formas evidentes dunha necesidade de comunicarse co mundo e co propio ser. Formas ancestrais. Bambaataa era DJ. Os Dj´s eran unha especie de axitadores no barrio pinchando a música da xente de abaixo, na rúa, a ke non poñían nas radios comerciais, os Sounds Sistems levados ao Bronx por Kool DJ Herc (inventor do breakbeat), nos ke os breakers facían piruetas sen parar en un trance total ke seguramente facía ver os problemas da vida no gueto como algo externo a eles, aínda ke só fora momentaneamente.

A xuntanza das artes, cultivarte , cre en ti mesmo, es alguén, respecta aos teus irmáns:

Dende logo unha inxección de auto-estima. A mellor menciña.

Áfrika Bambaataa foi capaz, xuntou o Graffiti xa existente na rúa co Breakdance ke tamén estaba aí, co Dj¨ing ou as artes do dj, e iso ke improvisaban os presentadores ou acompañantes do Dj, ke máis adiante se denominaría Rap. Organizou eventos de carácter autónomo, ás veces okupando espazos deshabitados para facer descargas momentáneas da viveza da expresión da cultura na rúa.

Así, en 1974 nace a Cultura Hip Hop, a xuntanza das artes da xente de abaixo, da rúa, dos excluídos, dos migrantes…

A violencia no barrio descende drasticamente, en gran medida e con moito esforzo conseguiuse. Hip Hop. Dicían, eu son da Nación Hip Hop. Unha alternativa de conduta capaz de transformar ás persoas manifestando a conciencia colectiva, comunitaria.

3. De cando chega a nós (buscando por kés)

Dende akel entón pasaron moitas cousas, e agora moitas veces tense unha imaxe ke non se corresponde cos verdadeiros valores da Cultura Hip Hop. Unha imaxe deformada polos mass media e claramente con fins ke teñen máis ke ver co sistema capitalista ke con outros xeitos de economía e de moitas outras propostas nas ke algúns cremos. Hip Hop dende abaixo, como movemento ke crea novos mundos, institucións autónomas, propias. Democracia participativa a través da arte, as leis do acordo, non as ke se proxectan dende arriba, reafirmación da colectividade, ante un sistema ke nos individualiza. O Hip Hop está abaixo pois ven de abaixo, e si non é así, é só un produto máis do sistema capitalista. Está abaixo e ten valores de eskerda, de respecto, pois foi un catalizador tremendo como movemento antirracista, por poñer un exemplo. É unha nación ke está polo mundo todo, nos guetos de Luanda, nas favelas do Brasil, nos barrios migrantes de Marsella, en Ordes.

Alí onde hai exclusión hai Hip Hop, é a nosa palabra. A nosa ferramenta mais integral.

Pertenzo ao Colectivo Hip Hop Dios Ke Te Crew, e nós non temos a verdade sobre o Hip Hop, pero sí algo de experiencia dende 1995 ata hoxe. Por ké esta cultura foránea tivo a capacidade de estimularnos nun ambiente tan gris? Probablemente por eso pola cor ke desprende, como un arco da vella. Podemos falar do Hip Hop como filosofía, como historia, como matemáticas, como música, como danza, como pintura, como nada. O Hip Hop, non é o importante, o Hip Hop é nada e é todo á vez. Eu son Hip Hop. É unha ferramenta. Non é nada novo, leva dende os principios da humanidade con outros nomes entre nós en tódalas culturas, en tódalas civilizacións con outros nomes ou sen nomes. E esta parte do mundo non é menos, a muiñeira por exemplo, os Maios… cambios cíclicos da natureza onde se danza e se toca, onde se ofrenda, a espiritualidade ao fin, roubada polas doutrinas, tamén a do Hip Hop. En Dios Ke Te Crew, facemos obradoiros sobre todo por centros educativos e cando un rapás ou unha rapaza rapea o mundo ten sentido, rompemos os muros da incomunicación, decidimos por nós mesmos, ke o final é o ke importa. Cando facemos Hip Hop somos libres nese preciso momento. E o máis importante, facémolo nós, sen caudillos, nin patróns. Pois sae de nós, sae de abaixo e a eskerda, ke como dín os compas de Chiapas é onde está o corazón. Porke os valores realmente de eskerda e da búskeda da convivencia feliz, non teñen nada ke ver cos pseudo-eskerdistas ke enchen as filas da clase política, case por completo pregada aos valores dos mercados financeiros.

E ao final a Cultura Hip Hop só é unha ferramenta, unha ferramenta ke lle dá voz aos ke na teñen, parafraseando a KRS-One digo ke “Hip significa saber, é unha forma de intelixencia, ser Hip e estar ao día e relevante Hop é unha forma de movemento, non podes só observar un Hop, tes ke saltar (erguerte) e facelo, Hip Hop é mais ke música. Hip é coñecemento, Hop é movemento, Hip Hop é movemento intelixente. …Corre e dillo aos teus amigos unha antiga civilización volveu a nacer é un feito”

Hip Hop, a nosa digna rabia abaixo e a eskerda, é o faino ti mesmo  é o copyleft, cada ves ke sampleamos e sacamos fotografías a música e logo facemos a partir deses sentimentos un colage, unha nova composición. E reciclaxe pura e dura. É o faino ti mesmo. Debe ser independente, pois é unha expresión máxima de Autonomía feita realidade. O Hip Hop é unha ferramenta abofé ke reivindicativa, artística e política. Non somos espectadores, somos actores das nosas propias vidas.

Ke non pare, ke non pare Hip Hoooooooooop!!!

KRS One \”Hip Hop lives\”

Este texto foi publicado no Blogue do programa da Radio Galega Música O Planeta Furancho: http://planetafurancho.wordpress.com/category/planeta-garcia/

posted by O GarcíaMarO García on 17

4ª Crónica. Brigada de Fuga Em Rede a Chiapas-México

9 de Xaneiro do 2008.

Seguimos vivindo e aprendendo nesta e desta parte do mundo. Algunhas de nós xa estamos moi perto da terra dos mil ríos, igualiño ca en Chiapas. Moita riqueza pero moita miseria, coma sempre, para os de abaixo. Moitos intereses do grande capital, igual ca en Galizia, igual ca no mundo todo.

O día dous, recén chegad+s do encontro de mulleres en La Garrucha e ante varias ameazas de desaloxo, catro das persoas ke conformamos o grupo (xa somos cinco) decidimos ir a un dos lugares en conflito: a Reserva Natural Autónoma Zapatista de Huitepec. Alí apoiamos coa  nosa  presenza  aos compas, polo ke puidese pasar. Finalmente ese día non sucedeu nada, seguramente pola  permanencia  dun  bo número de “internacionais”. Pero as ameazas de desaloxo das terras por parte do mal goberno seguen latentes.

Os compas resisten. Defenden a reserva e cóidana, é unha zona con grandes recursos e por iso os keren botar. Coca-Cola, por exemplo, quere apoderarse da auga nun deses cerros. Tamén hai pirámides sen explorar, tan atractivas para o negocio turístico, e polo tanto unha ameaza moi forte de privatización e destrucción da natureza.

Pois así foi, convivimos con eles e pasamos frío coma nunca. Os Altos de Chiapas son terribles!!! Ben se pode dicir por unanimidade ke a do 3 deste xaneiro foi a noite máis fría das nosas vidas. Fisicamente falando, claro. Eles, cun sorriso de orella a orella, transmitíannos a súa calor vital. E contábannos que ían resistir con todas as consecuencias.

Non vos falamos de insurxentes zapatistas armad+s, senón de Bases de Apoio civís. “Habemos dar a vida, se é preciso, porque este cerro coidárono os nosos avós mais primeiros. E ímolo defender ata as últimas consecuencias porque coa terra, coa nosa nai, non se fai negocio”.

 A estratexia do goberno de Mèxico é clara: guerra contra a autonomìa indìxena, desaloxo de miles de familias ke habitan “terras recuperadas”. Terras ke, triúnfo da revolución mexicana, se consideraron en man común e se repartiron como ejidos (*7). Na revolución de Villa e Zapata as consignas eran claras: terra e liberdade, la tierra es de kien la trabaja, e asì foi. Distribuíronse as terras entre os labradores explotados polos terratenentes.

Mais no ano 1992 reformouse o artigo 27 da Constitución, o ke dicìa ke a terra non estaba suxeita a compravenda. Levou a cabo esa reforma o P.R.I. (Partido Revolucionario Institucional), unhas siglas ke se mantiveron máis de setenta anos no poder chegando a gañar as eleccións no estado de Chiapas… co 110% –sic– dos votos.

O cambio constitucional ke permite vender e mercar a terra era parte da estratexia neoliberal e un dos rekisitos para ke, polo menos na teoría, México pasase a formar parte do chamado “Primeiro Mundo”. A República asinou entón o T.L.C.A.N. (*8) (verdadeira carta de defunción para miles de indíxenas e labregos de todo México) ke entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1994.

Aínda ke por outra banda antes do 1992 o texto da constitución protexía a terra por medio dos sistemas ejidales, en Chiapas por exemplo, nunca chegara a ser asì. Miles de indíxenas vivían en réxime de escravitude coas terras controladas polos patróns; unha vez máis o indíxena era excluído e reducido á animalidade. Por iso se considerou o T.L.C. un tiro de graza para os pobos orixinarios de México.

O 1º de xaneiro do 94, o mesmo día en ke se formalizaba o tratado neoliberal, mentres se daba carta branca ás empresas multinacionais para culminaren o seu asalto á explotación dos recursos, o E.Z. recuperou as terras (250.000 hectáreas) das ke os terratenentes se apropiaran. Era a primeira medida dun alzamento armado en demanda de xustiza, liberdade e democracia para tod+s.

 Despois disto o E.Z.L.N. -xunto con representantes indíxenas de toda a República e un bo número de asesores- abriu un proceso de diálogo co goberno federal e cos representantes dos partidos políticos parlamentarios. Dese proceso saíron os Acordos de San Andrés (1996): o E.Z. comprometíase a non usar as armas; o Estado, pola súa parte, recoñecía o réxime de propiedade das terras en man común, as formas de goberno tradicionais, a lingua e a cultura indíxenas, etc.

Os acordos da primeira mesa de negociación finalmente se incumpriron. O E.Z. sentiuse traizoado polos tres partidos ke asinaran a negociación, especialmente o P.R.D. (*9) representante da eskerda institucional. A clase política fixo un lavado de cara ante a opinión pública mentres botaba ao lixo as demandas de dignidade que aprobara coa súa solemne sinatura. Chega a ruptura definitiva do diálogo. Como din akí, “pues ni modos”. O E.Z. leva unilateralmente a cabo, no 2003 o proceso de autonomía: “non precisamos permiso para ser libres”, din. E fundan os caracois, os centros de formación civil de saúde, de educación… e as Juntas de Buen Gobierno dentro de cada caracol.

O goberno federal non tolera iso e comeza unha guerra de baixa intensidade ke se cadra xa non é tal. Para entendernos, a cousa está moi fea. A estratexia do goberno mexicano (así o veñen denunciando as Juntas de Buen Gobierno e algúns colectivos de defensa de dereitos humanos) é acabar coa autonomía indíxena por medio de estratexias de terrorismo de Estado. Non só en territorio zapatista, senón en cada parte da xeografía mexicana ke se sume ás xustas demandas dende abaixo e a eskerda. Os ataques paramilitares en Chiapas recrudecéronse, especialmente neste último ano, con grupos moi sofisticados coma a OPPDIC (*10). Ninguén dubida de que se concibiron e se formaron nas estruturas do poder.

Moitas persoas e colectivos de todo o mundo asinaron a Sexta Declaración da Selva Lacandona. Cómpre agora solidarizármonos cos zapatistas contra esta grave escalada de violencia no territorio indíxena chiapaneco. Como xa escoitamos o outro día en palabras do Subcomandante Insurxente Marcos: “La guerra, como el miedo, también tiene olor. Y ahora se empieza ya a respirar su fétido olor en nuestras tierras…” .

 Serxio Regos “O García”

Esta serie de crónicas foi publicada na Revista Das Letras do xornal diario Galicia Hoxe:

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=55&idNoticia=631727

Ligazóns referentes a esta Crónica:

(Achegamos información máis polo miudo das agresións concretas e de como estába a situación nese momento)

http://www.jornada.unam.mx/2008/01/06/index.php?section=politica&article=008n1pol

http://www.jornada.unam.mx/2008/01/02/index.php?section=politica&article=009n1pol

http://www.jornada.unam.mx/2007/12/31/index.php?section=politica&article=016a1pol

http://www.jornada.unam.mx/2007/12/24/index.php?section=mundo&article=026a1mun

Glosario:

*7: Espazos territoriais xestionados en mancomún  nos ke ademais calkera decisión sobre a terra se toma por unanimidade.

*8:Tratado de Libre Comercio de América do Norte, verdadeira carta de defunción para miles de indíxenas e labregos de todo México.

*9: Partido de la Revolución Democrática.

*10: Organización para la Defensa de los Derechos Indígenas y Campesinos, detras destas “amables” siglas agochase unha organización paramilitar apoiada, armada e formada polas esferas do poder político, militar e económico.

posted by O GarcíaMarO García on 16

3ª Crónica. Brigada de Fuga Em Rede a Chiapas-México 07-08   

5 de Xaneiro do 2008.

Despois da estancia pola Zona Norte do territorio rebelde despedímonos dos compas e partimos cara Ocosingo, a poboación dende a ke se toma redila para o Caracol III. O Caracol III sitúase na zona selva tzeltal.

O día 28 chegamos e rexistrámonos como medios de comunicación independentes e como oíntes do III Encuentro de los pueblos zapatistas con los pueblos del mundo – La Comandanta Ramona y las zapatistas.

A afluencia de xente foi espectacular (unhas 5000 persoas). O encontro transcorreu entre plenarias, saúdos e abrazos entre coñecid+s e descoñecid+s ke xa non o son. As plenarias das mulleres (e algunha ke outra nena zapatista) abordaron temas como as formas autónomas de saúde e educación. Antes de 1994 as nenas de Chiapas apenas asistían á escola e as ke o facían eran humilladas como indíxenas e “educadas” sen ter en conta a lingua e a cultura dos diferentes pobos ke habitan estas terras. “Nosoutras unímonos para nos gobernar, educar e coidar; ahorita, na escoliña autónoma trabállanse valores coma a igualdade, a liberdade e que sexamos respectadas como persoas e non discriminadas”, dinos en castilla unha promotora de educación zapatista, moi noviña, por certo. “Na escuelita autónoma tamén se xoga e mais hai diversión, na escuelita do mal goberno pegábannos e burlábanse de nosoutras por sermos indíxenas. Xa temos a nosa forma de educación acorde cos nosos pobos e grazas ao EZ”, conclúe. E arremete outra das mulleres zapatistas: “O que queremos é non volver á humillación, ao desprezo e ao esquecemento”.

No encontro vivíronse momentos moi emotivos. As compas están a acadar cotas moi importantes de participación en tódolos ámbitos e as cousas melloraron moitísimo para elas. Falaron as mais maiores de como antes do alzamento zapatista (1994) as mulleres indíxenas non eran tomadas en conta nin sekera na propia familia: non coñecían os seus dereitos, eran aldraxadas polos finqueros e vendidas coma se fosen gando.

Hoxe as mulleres e as nenas zapatistas están xunto cos compas á fronte da autonomía indíxena no surleste mexicano. “Falta moito”, din elas, pero xa hai un gran número de promotoras nas áreas de educación, saúde, información… Tamén son partícipes dos cargos rotativos dos gobernos autónomos.

“Facemos isto en conciencia e non por un soldo”, advertiu unha das zapatistas ke representaba un dos caracois. Os relatorios eran realizados por mulleres elixidas de cada un dos municipios rebeldes. Así foron pasando, caracol por caracol (zona por zona), para explicar como se organizan, como levan a cabo os labores neste novo mundo que integran as comunidades formadas por bases de apoio zapatistas. É abraiante o nivel organizativo que mostran, por poñer un exemplo, na producción por medio de cooperativas.

Tamén se recordou moito a Comandanta Ramona, unha muller que consagrou a vida a camiñar aldeas chiapanecas (comunidades) falando coas mulleres sobre a toma de conciencia e a emancipación da muller indíxena, triplemente explotada por pobre, por muller e por indíxena.

Ademais das zapatistas, o último día do encontro tomaron a palabra outras mulleres do mundo. Hai ke resaltar a presenza da Vía Campesina con representación da Confederación Nacional de Mujeres Campesinas da República Dominicana, do M.S.T. do Brazil, de organizacións campesiñas das vías de Guatemala, Francia, Korea… só por nomear algunhas. Estiveron ademais presentes as mulleres do Frente de Pueblos en Defensa de la Tierra de Atenco, o Sector Mujeres de la Sexta do D.F., traballadoras de makilas (factorías) da Baixa California Sur, todas elas mexicanas. Ante tal multitude o corazón sobrecóllese.

E mentres os compas eran os encargados de facer todas as tarefas relacionadas co labor doméstico (limpeza, comidas, etc.), as compas tomaban a palabra ante un auditorio rebordante. Desta vez os compas non se inmisciron no espazo dos relatorios e mantivéronse sempre escoitando co máximo respecto dende as ultimas ringleiras, xa pola parte de fóra.

E así foi transcorrendo o encontro. Ao chegar a fin de ano conmemorouse o alzamento zapatista, recordando +s caídos zapatistas que combateron no 94 por un México -un mundo- máis xusto e máis libre. Despois, a bailar ata o mencer. Algúns danzamos c+s compas xamáns ao redor do lume, cantamos á nai terra e pedímoslle perdón por todo o mal cometido. E tod+s bailamos e nos abrazamos en colectividade nese torrente de enerxía ke foi o xa ineskecible, 1 de xaneiro, do 2008.

Serxio Regos “O García”

Esta serie de crónicas foi publicada na Revista Das Letras do xornal diario Galicia Hoxe:

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=55&idNoticia=631727

Ligazóns referentes a esta Crónica:

http://zeztainternazional.ezln.org.mx/

http://www.jornada.unam.mx/2006/01/07/index.php?section=politica&article=005n2pol

posted by O GarcíaMarO García on 16

2ª Crónica Brigada de Fuga Em Rede a Chiapas-México 07-08

 30 de decembro do 2007.

Foi moi interesante asistir ao Coloquio Internacional In Memoriam Andrés Aubry. Ineskecible. O último día do coloquio estivemos as catro persoas que conformamos este “grupo de apoio e intercambio” que viaxamos ao México insurxente. Foi moi emotivo.

Chamounos especialmente a atención a cerimonia indíxena Lakota que realizou o fillo de Leonard Peltier, o que probablemente sexa, xunto con Mumia Abu Jamal, un dos presos políticos máis coñecidos da historia represiva dos EEUU.

Ese último día do coloquio tamén estivo presente a representación do Comité Clandestino Revolucionario Indíxena – Comandancia Xeral do EZLN da zona de Los Altos de Chiapas. O Comandante David (indíxena Tzotzil) foi o encargado de entregar o Liberationis Conatus Causa ao falecido Andrés Aubry, historiador, investigador xunto aos pobos mayas, crítico coa clase académica dominante e impulsor, entre moitos outros proxectos, da Universidade da Terra (na que se celebraba o evento).

Quen non estivo ese día foi o Subcomandante Insurxente Marcos. O día anterior explicounos que se retira da presenza pública indefinidamente: nin entrevistas, nin participación en encontros; suspensión (tamén por tempo indefinido) do seu labor como Delegado 0 (*1) da Comisión Sexta (*2) do EZLN. Recordou que el era o máximo responsable militar do EZLN, que o EZ segue sendo un exército “moi outro”, pero un exército. E que nestes catorce anos nos cales o EZLN non respostou nin con un só disparo ás agresións, o goberno estivo preparando unha acometida mentres finxía retirar tropas regulares da armada mexicana substituíndoas por forzas especiais, formadas pola Escola das Américas. Esa “escola” gringa é coñecida por estratexias de contrainsurxencia que inclúe, entre outras cousas, a implantación do paramilitarismo naquelas poboacións onde se detecta presenza de familias zapatistas. E por medio do paramilitarismo, sen o goberno ensuciar as mans, levan a cabo desaloxos de familias que viven en terras recuperadas polo EZLN ou polas propias BAZ (Bases de Apoio Zapatistas). Ou sexa, desaloxan a poboación civil zapatista.

O noso percorrido continúa. Unha persoa do grupo queda en San Cristóbal, viaxa a Ocosingo, a Palenque e, finalmente, asiste ao V Caracol. As tres persoas restantes emprenden ruta participando nas brigadas BOTT (Brigadas de Observación Terra e Territorio) organizadas polo CAPISE (*3) e as Juntas de Buen Gobierno(*4).

Fomos logo entevistarnos co CAPISE para nos sumar ás Brigadas BOTT. As Brigadas son un encargo de La Otra Campaña (*5) ao seu paso por San Cristóbal. Visitan comunidades dos caracoles (*6) Roberto Barrios, La Garrucha e Morelia co obxecto de tomar testemuño das agresións armadas que sofren con especial atención precisamente nestes tres caracois (dos cinco existentes) porque son os que contan con comunidades e terras enteiras ou parcialmente recuperadas.

Tierra Adentro, local socio-cultural que dá espazo, entre outras iniciativas (cooperativas de artesanía de mulleres, libraría, cafetería…) á oficina do CAPISE, foi o lugar onde se preparou a participación nas brigadas. Un aval asinado por un colectivo, a entrevista persoal e formación de tres horas son requisitos necesarios para formar parte dunha brigada. No proceso, ademais do coñecemento do zapatismo e, concretamente, das cuestións relativas á terra (modalidades de división, procesos de legalización dos terreos, estratexias gobernamentais para o “despoxo legal”…), fíxose fincapé no comportamento dentro das comunidades, no caracol ou na relación coa Xunta de Bo Goberno. Aí é onde toma sentido o aval, pois o colectivo que avala responsabilízase de calquera repercusión das accións individuais.

Tres horas despois a BOTT número 30 partía para Palenque, unha das cidades cabeceiras do estado de Chiapas, ben coñecida do turismo internacional pola súa riqueza arqueolóxica. Nos arredores do mercado municipal, centro neurálxico da cidade, procuramos transporte cara ao caracol. A redila zapatista pasounos por diante entre o descontrolado ir e vir de camionetas. Non queda opción, subimos na do “inimigo” e namais chegar ao cruce de entrada e saída da cidade, a forza militar detén o carro priísta *. O discurso é unánime: “imos turistear”. Parchean unha das nosas mochilas e permítennos seguir adiante.

Sobrecollid*s pola exuberancia da paisaxe, viaxamos por unha serra de vexetación tupida. Atopámonos coa primeira grande brecha aberta polo poder: as obras dunha estrada ecoturística de dobre carril que divide montañas, mesmo a vida do caracol e algunhas comunidades ao seu paso. Este tipo de proxectos, expresión máxima do capitalismo feroz, estraga brutalmente a selva virxe. Como en Galizia, déixase de traballar a terra ao xeito tradicional para pasar a traballar no camiño do “progreso” que a destrúe. O que nós empezamos a perder hai un tempo, o contacto coa terra, está sendo defendido aqui, hoxe, en Chiapas, con uñas e dentes. Estase a camiñar en contra do tempo occidental, en contra da aceleración vertixinosa do tempo do Capital que todo devasta. Sí, o tempo indíxena, un tempo que se ergue co sol e se deita coa lúa, é o seu claro antagonista.

Serxio Regos “O García” *

* Este traballo foi realizado coa colaboración de Sandra Garrido nun extracto da primeira e segunda cronicas e de Estíbaliz Táboas nun extracto da segunda crónica. Tódalas crónicas se fixeron desde e para o Colectivo Galego de Acción Global Fuga Em Rede.

Esta serie de crónicas foi publicada na Revista Das Letras do xornal diario Galicia Hoxe:

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=55&idNoticia=631727

Ligazóns referentes a esta Crónica:

http://www.coloquiointernacionalandresaubry.org/aubry.html

http://www.coloquiointernacionalandresaubry.org/videos.html

http://enlacezapatista.ezln.org.mx/2007/12/17/parte-vii-y-ultima-sentir-el-rojo-el-calendario-y-la-geografia-de-la-guerra/

http://www.capise.org.mx/node/30

Glosario:

*1: Alcume do Subcomandante Marcos para os traballos da Outra Campaña.

*2: Comisión nomeada polo Comité Clandestino Revolucionario Indíxena-Comandancia Xeral do EZLN para os traballos da Sexta Declaración da Selva Lacandona en México.

*3: Centro de Análise Política e Investigacións Sociais e Económicas.

*4: Órganos de goberno orizontais, civís e autónomos en territorio rebelde zapatista. Son rexidas por medio de cargos rotativos.

*5: Proceso político a marxe dos partidos políticos ke acoden as elección mexicanas, xorde da Sexta Declaración da Selva Lacandona do EZLN e plantexa outro xeito de facer política dende abaixo e a eskerda. Propón un Plan Nacional de Loita e unha nova constitución entre outras cuestións.

*6: Lugares onde se sitúan as sedes de autogoberno (Xuntas de Bo Goberno) repartidas en 5 zonas do territorio autónomo zapatista. Son ademais centros de encontro cultural e político e de formación en saúde, educación etc.

posted by O GarcíaFebO García on 8

1ª Crónica Brigada de Fuga Em Rede a Chiapas-México 07-08

18 de Decembro do 2007.

Akí estamos, nas montañas do surleste mexicano.

Saímos de Compostela o día 12 deste decembro, “fugámonos” para seguir tecendo rede e por suposto para voltar… o traballo previo foi un tanto frenético. Claro está, as viaxes comezan antes de viaxar. Falemos da climatoloxía: frío facer facía esa mañá ke saímos de Compostela, pero non máis ke en Madrid. Alí divídese o grupo. De momento somos dúas persoas, unha para Coslada e a outra para Cuatro Caminos.

Coslada: Visita a ASPIMIP, un centro de persoas con “discapacidades” onde ademais de visitar a bos e boas amigas, vemos eses mundos diferentes ke o poder establecido pretende apartar só por iso, pola diferenza. A loita contra a exclusión social é un  ámbito ao ke se lle dá moita importancia tamén no C.S.A. A Casa Encantada (espazo ke compartimos a maior parte desta Brigada). E dende moitas frontes: xurídica, feminista, apoio a persoas presas, medios de comunicación libres… pero non nos desviemos do tema ke apenas comezamos.

Cuatro Caminos: Á saída da parada do metro alí estaba Míguel, compa do propio Madrid ke coñecemos noutra viaxe por México -en Roberto Barrios, no V Caracol, Chiapas-. Alí o coñecemos. Ken o diría, ímonos reatopar xusto antes de partir para o México insurxente de novo. Con el a visita foi a “..La Juli..” unha casa okupada ke os compas rehabilitan con moito esforzo para salvala do eskecemento e das mafias ke especulan. Así “..La Juli..” foi devolta á vida, moita xente coñecida de diversos colectivos dálle agora calor como vivenda.

Pois esa mesma noite reatopámonos e á mañá seguinte (o 13) definitivamente partimos alén mar. Finalmente, logo de 11 horas de viaxe, chegamos a Cancún e non pasamos nin unha soa hora alí. Sen perder tempo mercamos o boleto para a antiga capital de Chiapas, San Cristóbal de las Casas, cidade colonial na ke fai 14 anos (xunto con outras cabeceiras municipais) irromperon contra a soberbia miles de indíxenas: homes, mulleres e adolescentes ke chamaron a atención do mundo co xa famoso “XA BASTA!”. Basta de 500 anos de explotación sufrida polos pobos orixinarios deste lado do mundo. Non eskezamos ke o movemento neozapatista inaugurou así unha loita anticapitalista ke foi definida por algúns como o principio do proceso antiglobalización. Como  moit+s de vós saberedes, o día ke o EZLN se ergueu  en armas foi xusto o día no  ke o  goberno mexicano  asinaba un tratado de libre comercio  co goberno de EEUU e Canadá, asinando así tamén a sentenza de morte de pobos orixinarios enteiros.

Dende ese momento chamou a atención e incluso reactivou moitos procesos de loita. Na Europa foi un revulsivo. Potenciou a solidariedade internacional e sobre todo foi moi esperanzador por abrir unha nova forma de entender a loita pola xustiza e pola liberdade, pola dignidade, lonxe de vellos modelos. Por exemplo: a súa posición respecto á “toma da silla do poder”.

Por ke facer memoria? Porke o movemento zapatista séntese hoxe un tanto abandonado polos ke se supón ke somos os seus e as suas compañeiras. Akí estase a vivir unha guerra de exterminio declarada por parte dos gobernos federal, estatal e municipais, en moitos casos facéndose chamar “gobernos de eskerda” e todo este proceso represivo faise por medio de estratexias sucias das ke falaremos máis adiante.
Dende estas terras nós cremos ke lle debemos moito a esta loita e aos procesos ke abriu a nivel global. Agora estano pasando mal, ogallá as ke nos facemos chamar compas, coas nosas dignas loitas polo mundo adiante, pois reaccionemos e denunciemos o máximo posible a grave situación ke akí se esta vivindo. Ogallá o zapatismo non sexa unha moda pasada, ogallá o zapatismo non volte ser noticia por verse na obriga de usar as armas. Ogallá os consideremos compas e non un obxecto mitolóxico de librería.

Voltemos á narración da viaxe. De Cancún a San Cristóbal levounos como dazaoito horas de bus. Despois das once de avión foi moi esgotador. Paráronnos nun do moitos retenes militares do exército federal e rexistráronnos, metralleta en man… Seguimos camiño sen máis incidente.

E akí estamos, en San Cristóbal. Levamos dende o sábado asistíndo ó Coloquio Internacional In Memoriam Andrés Aubry e o certo é ke esta experiencia ke non tiñamos na axenda está sendo especialmente interesante para nós, pero eso xa o contaremos noutro momento…

Serxio Regos “O García” *

* Este traballo foi realizado coa colaboración de Sandra Garrido nun extracto da primeira e segunda cronicas e de Estíbaliz Táboas nun extracto da segunda crónica. Tódalas crónicas se fixeron desde e para o Colectivo Galego de Acción Global Fuga Em Rede.

Esta serie de crónicas foi publicada na Revista Das Letras do xornal diario Galicia Hoxe:

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=55&idNoticia=631727

Ligazóns referentes a esta Crónica:

http://www.coloquiointernacionalandresaubry.org/images/invitacion_coloquio.jpg

http://www.coloquiointernacionalandresaubry.org/acervo.html

posted by O GarcíaDecO García on 29

Un muslo por akí, unha cadeira por alí 

saliva percorrendo os poros da pel… 

caramba!fas voar a calkera 

levo o teu olor gravado na calavera 

Deslizámonos cara a fogueira ke nos keimaba 

e aos dous nos gustaba a paz salvaxe ke iluminaba 

escravo de ti 

escrava de min 

escravos do pracer 

Bebemos da suor e a música soaba 

e ao mencer en Marte estaba 

na terra non entendía ke pasaba 

O mel e doce e por momentos 

salgada coma o mar en forte marexada 

a lúa nos axitaba cal lobos da manada 

nada importaba, o instinto animal nos superaba 

e o mundo correcto dos humanos nos asustaba 

e agora espido na palabra 

cántoche 

muller leoa-deusa das deidades latinoafricanoasiaticas 

nos teus ollos de oceanía viviría 

nesta fría europa, a túa paixón 

todo o incendiaba. 

2009

O García.

Theme Design by Deeogee. Key West Kayaking Sedona Scenic Drives South Beach Galleries